Γράφει ο Απόστολος Θηβαίος
«Χαμήλωσε τη φωνή», όταν μιλάς για ποιήματα. Όταν γυρεύεις να βρεις από ποια θέση στάθηκε εκείνος που καταθέτει στο χαρτί μνήμες και οδύνες. «Χαμήλωσε τη φωνή», άσε τις μέρες να τα συγχωρήσουν όλα και έτσι όπως έγραψε ο Ρίλκε, κράτα «τ’ άγρια ζώα που σε κυκλώνουν σε μια απόσταση, τα τρομαγμένα από τον ίδιο τους τον εαυτό». Ξόρκι είναι η ποίηση, ένας άγγελος τρομαγμένος που τρώει την μπουκιά του από τα χέρια της Παναγιώτας Κεκκέ στην πρώτη, ποιητική της συλλογή με τίτλο «Ανεξίτηλα Ραγίσματα» των εκδόσεων Βακχικόν.
Παντοτινά παλιά και ολότελα καινούρια τα ποιήματα της δημιουργού που υποβάλλεται στην αλήθεια της ποίησης και μας χαρίζει μερικά ολιγόστιχα ποιήματα σε τόνο προσωπικό. Η ποιήτρια κοιτάζει μέσα από τη ρωγμή της γοητείας των ανθρώπινων σχέσεων, σαν μικρό καράβι γλιστρά μες στη μελαγχολία και άλλοτε, κοιτάζει μέσα από το αστέρινο στρώμα τούτης της ζωής, για να βρει την ομορφιά που ονειρεύτηκε, την ομορφιά που έχασε, την ομορφιά που φέγγει σαν απόγευμα θλιμμένο και σοφό στους στίχους της συλλογής. Σαν φορτηγό πλοίο που προσάραξε στα αβαθή, η Παναγιώτα Κεκκέ υφαίνει το μοναχικό της τραγούδι με «λέξεις, που θα αποδώσουν τον πόνο της ψυχής μου, με λέξεις που θα αποτυπώσουν της καρδιάς μου τον Έρωτα και του μυαλού μου τις αναζητήσεις, λέξεις, για όσους τολμήσουν να κοιτάξουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου». Έτσι γράφει στο οπισθόφυλλο της έκδοσης προτού κανείς αφεθεί στην ανεξιχνίαστη σύσταση των τραυμάτων και των ονείρων που εξωθεί τη δημιουργό σε δρόμους ποιητικούς. Μια διακριτική, μια μουσική υπόκωφη διατρέχει τις σελίδες της συλλογής, μια μουσική προσωπική που εκπληρώνει εκείνο το αριστοτελικό «της γαρ διά των πόνων λύπης ιατρεία έστιν».
«Σαν τα ρόδα, σαν τα σύννεφα, σαν τα βουνά είναι τα είδη και οι τύποι και τα θέματα της σκέψης» γράφει ο Παλαμάς και η Παναγιώτα Κεκκέ αρπάζει από το σχετικό της ζωής της εκείνο το απόλυτο που στην πραγματικότητα γράφει τους στίχους και καθηλώνει με νοήματα, ίσως ερήμην της ίδιας της δημιουργού. Ένα συρτάρι η συλλογή της δημιουργού και εκεί μέσα μπορεί κανείς να βρει τις πιο σκοτεινές ζωγραφιές, τα πιο υπέροχα λουλούδια, σπάνια άνθη και κουρασμένες μπαλαρίνες ενός παλιού μπαλέτου, σαν ετούτο εδώ τον κόσμο. Θέλει θάρρος και σύνεση για να σταθείς εμπρός στα γεννήματα της ποίησης, θάρρος σαν αυτό της Παναγιώτας Κεκκέ που πέφτει στα πέλματα των αλόγων της και συντρίβεται και προχωρεί προς «μια ανέγγιχτη αλήθεια». Μια εικόνα αρμολογούν τα ποιήματά της, μια εικόνα διαβατάρικη, κάπου ανάμεσα στην αιωνιότητα που την τροφοδοτεί και την επικαιρότητα που μάχεται με κάθε μέσο την ποίηση. Και όμως η δημιουργός , σαν τους ζωγράφους που γυρεύουν με τα χέρια τους να φτιάξουν το άρρητο , έτσι και εκείνη με τις λέξεις ζωγραφίζει το πορτραίτο του εαυτού της, αποκαλύπτοντας σε γωνιές και σε αδιέξοδα την εγκρυπτόμενη μες στη βιογραφία μας, αποκάλυψη του αισθητού, εκείνου που μας καθηλώνει. Και όλο υπομένει και αντέχει και παλεύει μες στο μαρτύριο της παρουσίας της, μες στους ρυθμούς και τα μέτρα που μας κρατούν δέσμιους, στερώντας μας από το βαθύ, το ανομολόγητο, το λεπτεπίλεπτο σάλεμα της ζωής, στα μάτια μας εμπρός.
Η Παναγιώτα Κεκκέ γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην επαρχία. Απόφοιτη του ΕΚΠΑ, απασχολείται στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε σχολεία της Αττικής, μας πληροφορεί το σύντομο, βιογραφικό σημείωμα στον μέσα κόσμο του βιβλίου, της πρώτης, ποιητικής συλλογής που συστήνει τη δημιουργό στο αναγνωστικό κοινό, πάντα με την φροντισμένη επιμέλεια των εκδόσεων Βακχικόν, πιστών στην καινούρια ποίηση που γράφεται. Βυθίζομαι μες στην θαυμαστή της μελαγχολία, σε εκείνη που αρθρώνει το τραγούδι της, ένα τραγούδι που ταξιδεύει δίχως να νοιάζεται για εκείνον που ακούει. Ένας γύψινος άγγελος με σπασμένη φτερούγα πάντα ο ποιητής και γύρω ο θόρυβος της εποχής που κυλάει και σαρώνει τα πάντα, αφήνοντας μας κιόλας παλιούς μες στο κουρνιαχτό του κόσμου. Η Παναγιώτα Κεκκέ αφήνει τον εαυτό της να χυθεί έξω στον κόσμο, από Έρωτα με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο και μεγαλειώδες συγκλονίζεται, ρούχο πάνω σε παραστάτη που το παρασέρνουν οι άνεμοι.
Μια συλλογή αφιερωμένη στο κορίτσι, που δεν φοβάται και το όνειρο ξετυλίγει, που ψηλώνει πάνω από τα εμπόδια και ομορφαίνει απλόχερα δίχως ανταμοιβή για την ύστατη προσφορά της σε αυτόν τον κόσμο. Για εκείνο και για τόσα άλλα θέματα προσωπικά που αποκτούν μια διάσταση κλασική, για τη θερμή καρδιά της συλλογής που μας ακραγγίζει και κάπου κάπου μας πονά, οι στίχοι της Παναγιώτας Κεκκέ στην πρώτη, ποιητική της συλλογή «Ανεξίτηλα Ραγίσματα» των εκδόσεων Βακχικόν.
The post Ανταμοιβή: Σημείωμα για την ποιητική συλλογή "Ανεξίτηλα Ραγίσματα" appeared first on Vakxikon.gr.











