Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

- sarant

Παραδέχομαι πως ο τίτλος δεν είναι ευκολονόητος χωρίς τα συμφραζόμενα που θα ακολουθήσουν, αλλά σας παρακαλώ να κάνετε λίγη υπομονή. Αλλά για να μην προσπαθείτε να μαντέψετε, μιλάμε για μεταφράσεις λογοτεχνίας. Το σημερινό άρθρο παίρνει αφορμή από μια συζήτηση που έγινε στο Φέισμπουκ. Άρχισα να το γράφω για να το βάλω στα μεζεδάκια του περασμένου […]

Η ματαίωση των σχεδίων διαμελισμού της Ελλάδας (του Δημ. Σαραντάκου)

- sarant

Κάθε δεύτερη Τρίτη έχω καθιερώσει να δημοσιεύω κείμενα δικών μου ανθρώπων. Κυρίως του πατέρα μου, αλλά επίσης χρονογραφήματα του παππού μου, που δημοσιεύτηκαν το 1928-29 στην εφημερίδα Δημοκράτης της Μυτιλήνης, με το ψευδώνυμο Βριάρεως. Το απόθεμα αυτό εξαντλήθηκε. Έτσι, ξανάπιασα τα κείμενα του πατέρα μου και ξεκίνησα με ένα άρθρο για τις προσπάθειες διαμελισμού της […]