Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.
Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.
Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.
Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…
Γλώσσα και Γραφή, από την ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου
- sarant
Τις προάλλες έκανα μια ανάρτηση στο Φέισμπουκ ύστερα από μια βόλτα που έκανα στην παραλία, εδώ στο Φάληρο. Η ανάρτηση ήταν η εξής: Πήγα μεσημεριανή βόλτα στην παραλία. Πολύς κόσμος για ηλιοθεραπεία, λίγοι τολμηροί και λίγες τολμηρές μέσα στη θάλασσα. Ζήλεψα. Ένας νεαρός έλεγε: Εχει εδώ κάτι κώλους τεν άουτ οφ τεν. Πιο πέρα, ένα […]
- sarant
Τις προάλλες σε κάποιο σχόλιο ο φίλος μας ο Δύτης ανέφερε μια σελίδα της τουρκικής Βικιπαίδειας όπου απαριθμούνται τουρκικές λέξεις που είναι περσικά δάνεια. Ξέρουμε βέβαια ότι η τουρκική γλώσσα έχει πολλά περσικά (όπως και αραβικά) δάνεια, οπότε δεν είναι περίεργο που η σελίδα (και οι επόμενες, βέβαια) έχει πάνω από 1600 λήμματα. Η φίλη […]
Νότες
R.I.P. ΜΑΡΙΑ ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ (1948 – 2026): Μια ιστορία που δημοσιεύω για πρώτη φορά στη μνήμη της
Είναι χειμώνας του 1995. Με τις συμφοιτήτριες μου από τη σχολή κινηματογράφου της Ευγενίας Χατζίκου, την Α. και την Ε.,
Ομορφιά Σταθερότητα Ευχρηστία
Άνθρωποι και Γη

































































