Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

Φωτιά να κάψει τον δάσκαλο που μας μαθαίνει ελληνικά!

- sarant

Βρήκα στο διαδίκτυο ένα άρθρο για ένα ρουμάνικο λαϊκό τραγούδι, καταγραμμένο γύρω στο 1850, όπου ένας μαθητής αναθεματίζει τον Έλληνα δάσκαλο που θέλει να τους μάθει αλαμπουρνέζικα -δηλαδή ελληνικά, και μάλλον αρχαία- ενώ εκείνος θέλει να πάει να κυνηγήσει ορτύκια. Αυτό μού θύμισε ένα σύντομο διήγημα του Τσέχοφ για έναν Ρώσο μαθητή του κλασικού γυμνασίου […]

Μεζεδάκια από το Μαν

- sarant

Από τη νήσο του Μαν, δηλαδή; Και ποιες σπεσιαλιτέ να έχει το νησί αυτό, που είναι κάτι σαν ανεξάρτητο κράτος ανάμεσα σε Ιρλανδία και Αγγλία; Η Βικιπαίδεια λέει πως τα εθνικά τους φαγητά είναι πατάτες με ρέγγα και κάτι όστρακα. Δεν έχω δοκιμάσει, δεν κρίνω. Αλλά έγραψα σκέτο «το Μαν» και οι παλιότεροι θα καταλάβατε […]