Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

- sarant

Οταν σηκωθηκα το πρωί, η Πατρίσια ήδη έφευγε. Ειχα σκεφτεί κι εγω να φύγω νωρίς, αλλά η σημερινή πεζοπορία ηταν εύκολη, μόνο 21 χλμ και κυρίως κατηφορική, οπότε δεν ειχε πολυ νόημα να φύγω ατάραχα. Η κοπέλα, νάναι καλά, ειχε φτιάξει καφέ, ειχα παρει απο χτες μια φρατζόλα και κατι αλλαντικά, ειχε και μαρμελάδες Helios […]

Νίκος εν Καμίνο, μέρα έκτη

- sarant

Η σημερινή πεζοπορία ηταν πιο δύσκολη από τις προηγούμενες, συν τοις άλλοις λόγω της ζέστης. Βέβαια, το πρωί στο ειρηνικό Pazos ολα ηταν όμορφα απο το μπαλκόνι του δωματίου: Ξεκίνησα κατα τις 8.15, οχι πολύ νωρίς δηλαδή, και κατευθύνθηκα προς τη Θέα, Cea δηλαδή, το γειτονικό κεφαλοχώρι. Η κεντρική πλατεία της: Η Cea καμαρώνει για […]