Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

Το φάντασμα των funds (από την Εφημερίδα των Συντακτών)

- sarant

Αναδημοσιεύω σήμερα το προχτεσινό άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην τακτική εβδομαδιαία στήλη μου «Μέσα από τις λέξεις». Το υλικό αντλεί από παλιότερο άρθρο (του 2017). Εδώ κάνω μία προσθήκη. Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι από την ηλέκδοση της εφημερίδας. Το φάντασμα των funds Κυβερνητικό αυτογκόλ χαρακτήρισε η εφημερίδα μας την απόσυρση […]

Σινάφι, ρετσέτα, χάλι: η δείνωση των δανείων

- sarant

Το σημερινό άρθρο μοιάζει λιγάκι με το χτεσινό. Και τα δυο αφορούν λέξεις που άλλαξαν σημασία, αλλά το σημερινό είναι περιορισμένο -και ως προς το είδος των λέξεων και ως προς το είδος της αλλαγής. Πριν από μερικές μέρες, που είχα βάλει την ομιλία που έκανα στην Τρίπολη για το βιβλίο «Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων», […]