Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

- sarant

Μια και έχει γίνει της μόδας ξανά η Οδύσσεια ύστερα από την ταινία του Νόλαν και, όπως διαβάζουμε, η μετάφραση της Έμιλι Γουίλσον σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων ενώ πολλοί αγγλοσάξονες εκδηλώνουν επιθυμία να μάθουν αρχαία ελληνικά για να διαβάσουν τον Όμηρο στο πρωτότυπο, σκέφτηκα να βάλουμε κάτι σχετικό στο ιστολόγιο. ‘Ενα από τα πιο συναρπαστικά επεισόδια […]

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;

- sarant

Η φράση του τίτλου ήταν κάποτε πασίγνωστη, πες παροιμιώδης. Θα είχε ενδιαφέρον αν την ξέρουν οι (αρκετά) νεότεροι, ας πούμε οι σαραντάρηδες και κάτω -ίσως αυτό φανεί στα σχόλια. Πρόκειται βέβαια για τον πρώτο στίχο από τον Ύμνο του δικτατορικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά, της 4ης Αυγουστου όπως ονομάστηκε. Σήμερα συμπληρώνονται 90 χρόνια από την […]