Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

Μερικές χάντρες από το Κομπολόι του δραγουμάνου

- sarant

Τις μέρες αυτές ταξιδεύω, οπότε δεν προλαβαίνω να γράφω νέα άρθρα. Να διακόψω το σερί της καθημερινής δημοσίευσης, που συνεχίζεται αδιάσπαστο από τον Γενάρη του 2014; Δεν μου κάνει καρδιά -και κάμποσοι φίλοι του ιστολογίου, που τους ρώτησα, δεν θα το ήθελαν. Οπότε, λύσεις ανάγκης: επαναλήψεις, αναδημοσιεύσεις, σύντομα άρθρα, κουζίνα εκστρατείας. Προχτές είχα επανάληψη, σήμερα […]

Οι πικρές πυρούλες

- sarant

Θα έχετε άγνωστη λέξη στον τίτλο -τι να είναι οι πυρούλες, που είναι και πικρές; Φωτίτσες; Αλλά οι λέξεις της αρχαίας και της καθαρεύουσας δεν δέχονται λαϊκά υποκοριστικά επιθήματα. Κάπου κάπου πυρούλες ή πυρρούλες λέγονται και κάτι πουλιά, αν και το όνομά τους είναι «πύρρουλας» -και είναι συμπαθέστατα, γιατί να τα πούμε πικρά; Λίγη υπομονή […]