Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.
Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.
Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.
Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…
Γλώσσα και Γραφή, από την ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου
- sarant
Ανακοινώθηκε πριν από μερικές μέρες ο κατάλογος της βρετανικής Γκάρντιαν με τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών και ήδη έχει προκαλέσει κάποιες συζητήσεις -οπότε ταιριάζει να τον συζητήσουμε και εδώ. Τέτοιοι κατάλογοι, είτε προκύπτουν από ψηφοφορία ειδικών είτε από την ψήφο του ευρύτερου κοινού, δημοσιεύονται συχνά. Όπως είχα γράψει παλιότερα, «παρόμοιες ψηφοφορίες είναι από […]
- sarant
Που βέβαια τα λέω έτσι επειδή την ώρα που τα γράφω γίνονται οι ημιτελικοί του φάιναλ φορ στην Αθήνα και την Κυριακή θα γίνει ο τελικός. Κι άλλα φάιναλ φορ έχουν γίνει μέσα στα 17 χρόνια ιστολογίου, έχουμε και άρθρο για τη λέξη, αλλά τη λεξιπλασία του σημερινού τίτλου δεν την είχα σκεφτεί ως τώρα. […]
Νότες
Το Παν του Ελαχίστου (μια ιστορία μου από το 2021)
Στο μετρό. Διαδρομή Μοναστηράκι – Εθνική Άμυνα. Στο βαγόνι που είναι άδειο έρχεται και κάθεται στο απέναντι μου κάθισμα μια
Ομορφιά Σταθερότητα Ευχρηστία
Άνθρωποι και Γη

































































