Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.
Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.
Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.
Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…
Γλώσσα και Γραφή, από την ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου
- sarant
Η ώρα αλλάζει στις 3 το πρωί της Κυριακής, περνάμε σε χειμερινή ώρα, θα βάλουμε μια ώρα τα ρολόγια πίσω -στερεότυπη διατύπωση, αν και στην εποχή μας τη δουλειά την κάνουν μόνες τους οι περισσότερες συσκευές, δεν περιμένουν εμάς. Το βέβαιο είναι πως θα κοιμηθούμε μια ώρα παραπάνω. Επίσης, βρήκαμε τίτλο για τα μεζεδάκια τούτης […]
- sarant
Αναδημοσιεύω σήμερα το προχτεσινό άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην τακτική εβδομαδιαία στήλη μου «Μέσα από τις λέξεις». Το υλικό είναι κατά βάση φρέσκο, αν και κάποια πράγματα τα έχουμε ξαναπεί. Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι από την ηλέκδοση της εφημερίδας. Στης ακρίβειας τον καιρό Οι διαδηλώσεις που συγκλονίζουν πολλές χώρες της […]
Νότες
Ο Σταμάτης Φασουλής και το «παρελθόν που μας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις» στο Θέατρο Τέχνης
Αυτό που γίνεται στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης είναι κάτι το συγκλονιστικό, το μοναδικό: Ένας θεατράνθρωπος του διαμετρήματος του Σταμάτη
Άνθρωποι και Γη
































































