Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

- sarant

Εννιά άρθρα βαλαμε για το Καμίνο, γραμμένα σε συνθήκες εκστρατείας. Για σήμερα ειχα προγραμματίσει κατι άλλο, διοτι ακόμα ταξιδεύω, ομως και εδω αλλά και στα σόσιαλ εκφράστηκε επιθυμία για ενα άρθρο ανακεφαλαίωσης για το Καμίνο, οπότε τραβάτε με κι ας κλαίω, γράφω το σημερινό. Να πούμε καταρχάς μερικά στατιστικά στοιχεία για το Καμίνο ντε Σαντιάγο. […]

Νίκος εν Καμίνο, μέρα ένατη και τελευταία

- sarant

Το πρωινό στο κατάλυμα σερβιριζόταν κανονικά στις 8, αλλά παρακαλέσαμε την Όλγα, τη ντουένια, να το σερβίρει λιγο πιο νωρίς, όπως και έγινε. Κι έτσι, 8 και 10 έφευγα από το Quinta de las Maceiras για το τελευταίο ετάπ. Το κατάλυμα ηταν λιγο έξω από τη διαδρομή του Καμινο. Όταν συνάντησα τον πρώτο οδοδείκτη, έγραφε […]