Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

- sarant

Δεκαπενταύγουστος χτες, σκέφτηκα λοιπόν να βάλω διήγημα σχετικό με τη γιορτή. Παλιότερα είχαμε βάλει τον Ρεμβασμό του Δεκαπενταυγούστου του Παπαδιαμάντη, αλλά τούτη τη φορά είπα να βάλω κάτι πιο σύγχρονο. Διάλεξα λοιπόν το διήγημα «Αύγουστος του ’48» του Θανάση Βαλτινού (1931-2024). Νεανικό διήγημα, γραμμένο το 1960, δημοσιευμένο στο περιοδικό Ταχυδρόμος τον Αύγουστο του 1962, με […]

Δεκαπενταυγουστομεζεδάκια

- sarant

Επειδή τούτος είναι, όπως έγραψα χτες με δέος, ο δέκατος όγδοος Δεκαπενταύγουστος του ιστολογίου, έχω ήδη χρησιμοποιήσει τους τίτλους: Μεζεδάκια του Δεκαπενταύγουστου όπως και Δεκαπενταυγουστιάτικα μ. και Δεκαπενταυγουστιανά μ. Οπότε, ο τίτλος γίνεται μονολεκτικός, σαν εκείνο το ανέκδοτο με τον τσιγκούνη ο οποίος, τον καιρό των τηλεγραφημάτων που πλήρωναν με τη λέξη, έγραψε: Αισιοεφθάσαμεν! (Ύστερα […]