Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

- sarant

Η τρίτη μέρα, σε σύγκριση με τις δυο πρωτες, ισως φανεί βαρετή. Άλλωστε, κατεβήκαμε πια απο τα βουνά. Πριν ξεκινήσω, πέρασα απο την εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Μπάρι. Ο δικός μας είναι. Απέξω ειχε ενα μνημείο για 5 κατοίκους του χωριού (γυναίκες οι 4) που τους έκαψαν για μαγεία το 1525. Στη συνέχεια αρχισε […]

Νίκος εν Καμίνο, μέρα δεύτερη

- sarant

Η νύχτα με βρήκε στα Πυρηναία, στο καταφύγιο. Σιωπητηριο στις νομά σ’ ένα δωμά, δυσκολεύτηκα να κλείσω μα. Ο Ιταλός κάτω απέναντι, που τελικά ηταν Ελβετός από το Λουγκάνο, ροχάλιζε, αλλά ετσι κι αλλιως σε άγνωστα μερη δυσκολεύομαι με τον ύπνο. Στις 6 όλοι είχαμε σηκωθεί, 6.40 είχαμε κατέβει για πρωινό, 7.15 είχαμε τελειώσει. Ο […]