Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

Το πιγκάλ στην Καλλιόπη, μια ανακεφαλαίωση

- sarant

Το σημερινό άρθρο αποτελεί ανακεφαλαίωση δύο άρθρων του ιστολογίου, που αφορούσαν την προέλευση δυο δυσετυμολόγητων λέξεων, οι οποίες κατά σύμπτωση αναφέρονται στον ίδιο, χμ, τομέα ανθρώπινης δραστηριότητας, έναν τομέα για τον οποίο δεν πολυμιλάμε δημόσια, επειδή είναι δύσοσμος και διότι εκεί ο καθένας πάει μόνος του. Πρόκειται για το πιγκάλ, το βουρτσάκι με το οποίο […]

Οι Φράγκοι είχαν φράγκα

- sarant

Όταν πήγα στο Λουξεμβούργο, το νόμισμα της χώρας ήταν το λουξεμβουργιανό φράγκο, ισότιμο με το βελγικό. Στο πορτοφόλι μας είχαμε ανάμικτα βέλγικα και λουξεμβουργιανά κέρματα και χαρτονομίσματα, καθώς και τα δυο γίνονταν εξίσου δεκτά στις συναλλαγές μέσα στη χώρα. Στο Βέλγιο βέβαια τα λουξεμβουργιανά φράγκα, που επισήμως έπρεπε να γίνονται δεκτά, δεν τα καλοδέχονταν παντού. […]