Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

Μετρόπληκτοι στην Κυψέλη (από την ΕφΣυν)

- sarant

Αναδημοσιεύω σήμερα το προχτεσινό άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην τακτική εβδομαδιαία στήλη μου «Μέσα από τις λέξεις». Το υλικό είναι περίπου φρέσκο. Εδώ κάνω κάποιες προσθήκες. Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι από την ηλέκδοση της εφημερίδας. Μετρόπληκτοι στην Κυψέλη Η πρώτη λέξη του τίτλου είναι ευφυέστατος νεολογισμός που τον είδα προχτές […]

Ταξιδεύοντας με τις λέξεις, το καινούργιο μου βιβλίο

- sarant

Είχα ανέβει προχτές στην Αθήνα και πέρασα από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου να πω ένα γεια. — Το ήξερες και ήρθες; με ρωτάει ο Κώστας, ο αδελφός του Γιάννη του Νικολόπουλου. — Ποιο να ξέρω; είπα -και μετά είδα μπροστά μου μια ντάνα με το καινούργιο μου βιβλίο, που μόλις είχε έρθει από το […]