Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.
Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.
Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.
Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…
Γλώσσα και Γραφή, από την ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου
- sarant
Είχα ανέβει προχτές στην Αθήνα και πέρασα από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου να πω ένα γεια. — Το ήξερες και ήρθες; με ρωτάει ο Κώστας, ο αδελφός του Γιάννη του Νικολόπουλου. — Ποιο να ξέρω; είπα -και μετά είδα μπροστά μου μια ντάνα με το καινούργιο μου βιβλίο, που μόλις είχε έρθει από το […]
- sarant
Τη λέξη «θρασίμι» θα την έχετε συναντήσει στον δημόσιο λόγο, σαν μειωτικό χαρακτηρισμό για κάποιον που ενεργεί με θράσος. «Αυτό το θρασίμι έχει ξεφύγει τελείως», γράφει κάποιος στο Τουίτερ. «Δείτε το θρασίμι. Ισραηλινός παρενοχλεί και προκαλεί με προσβλητικό τρόπο φοιτητές που διαδηλώνουν κατά της γενοκτονίας», γράφει άλλος στο Φέισμπουκ. Ή: «Και μην πεταχτεί κανένα θρασίμι […]
Νότες
Μανώλης Μητσιάς: «Ένα χωριατόπαιδο ήμουν που μπήκα σ’ αυτό που λέμε καριέρα με τα πολλά όχι μου»
Δεν υπάρχει περίπτωση να πας να δεις live τον Μανώλη Μητσιά, όπου και όποτε εμφανίζεται, και να μην περάσεις
Άνθρωποι και Γη

































































