Αρχική - Χάρης Μεταλλίδης

Το επώνυμο μου το χρωστάω στον πατέρα μου,Γιάννη Κωνσταντόπουλο.
Το λογοτεχνικό ετερώνυμο στη μητέρα μου Ελένη (Λέλα),το γένος Μεταλλίδη.
Τους είχα υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα τύπωνα ποιήματα μου και το 2013 η “Ασπόνδυλη Διαλεκτική” πήρε τον δικό της χάρτινο δρόμο.Δεν ήταν πια δυνατό να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Μα έστω και πολύ αργά τήρησα την υπόσχεση μου.

Η ποίηση (καλή ή κακή) όπως και κάθε έντεχνη έκφραση,δεν είναι κάτι περισσότερο από ανάγκη να διευρύνουμε την ταυτότητα μας και να επικοινωνούμε με τους άλλους.Είναι, δηλαδή, μια Μποτίλια στο πέλαγο*.

Κι αυτή είναι η δικιά μου Μποτίλια καθώς το 2013 ξαναμπαρκάρισα με τα σπασμένα μου κουπιά . Μια Μποτίλια που ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στα χέρια μιας ηλιοστάλακτης ψυχούλας που έκανε το ξερονήσι μου Παράδεισο.

Από τότε,λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματώ να ρίχνω Μποτίλιες στο πέλαγο. Όχι για μένα, πιά, αλλά για όσους ξαναμπαρκάρουν με τα κουπιά τους σπασμένα…

- sarant

Αναδημοσιεύω σήμερα το χτεσινό άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην τακτική εβδομαδιαία στήλη μου «Μέσα από τις λέξεις». (Την Τετάρτη δεν βγήκε η εφημερίδα λόγω της αργίας) Το υλικό είναι περίπου φρέσκο. Εδώ κάνω κάποιες προσθήκες. Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι από την ηλέκδοση της εφημερίδας. Αχυράνθρωποι Σε σχέση με το σκάνδαλο […]

Ποιος «κάνει τον Μοσκιό»;

- sarant

Παρόλο που τα εισαγωγικά δεν τα πολυχρησιμοποιώ, στον σημερινό τίτλο έβαλα, για να επισημάνω ότι πρόκειται για στερεότυπη έκφραση, που όμως πιθανόν να μην την ξέρουν όλοι οι αναγνώστες, έστω κι αν εδώ στο ιστολόγιο είμαστε, χμ, ώριμοι άνθρωποι και κάναμε φαντάροι (οι άρρενες) μαζί με τον Λέοντα Σγουρό. Την αφορμή την πήρα από τον […]