Τα κακά νέα κάποτε έρχονται αναπάντεχα, κάποτε τα περιμένεις αλλά ελπίζεις πως θ’ αργήσουν. Ο φίλος μας ο Τζι, ο Gpointofview, o Γιώργος Τσερούλης, ο συγγραφέας, ο δάσκαλος, ο ψαράς, ο μαθηματικός, δεν θα απαγγείλει ξανά τα ποιήματά του στις μαζώξεις μας, δεν θα σχολιάσει για τον ΠΑΟΚ ή για ό,τι άλλο, δεν θα ποστάρει όπερα του Βέρντι ή τραγούδι του Ντίλαν, δεν θα στείλει άλλα διηγήματα για δημοσίευση.
Πάλεψε με τον καρκίνο θαρραλέα. Το προαισθανόταν το τέλος και στην τελευταία μας μάζωξη μας είπε πως ίσως θα είναι η τελευταία που θα μπορέσει να έρθει.
Η φωτογραφία είναι από μια παλιότερη συγκέντρωση, το 2021, πριν από την· αρρώστια. Δείχνει τον Γιώργο να ετοιμάζεται να απαγγείλει την ιστορία της Τζορντάνα Μπρούνα, έμμετρη όπως συνήθως και χιουμοριστική.
Ο Γιώργος κρατούσε από παλιά οικογένεια με ιταλικές ρίζες. Ο πατέρας του, με το σπάνιο όνομα Κρέων, ήταν τοπογράφος. Κάποιος πρόγονος ήταν στρατιωτικός, είχε το πορτρέτο του στο σπίτι του.
Ο Γιώργος σπούδασε μαθηματικός και δούλεψε στη Μέση Εκπαίδευση. Από επιλογή του τα τελευταία χρόνια υπηρέτησε σε εσπερινό λύκειο και από εκεί συνταξιοδοτήθηκε το 2014.
Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι ότι, αν και μαθηματικός, όχι μόνο είχε έφεση στα φιλολογικά αλλά και τη μετέδιδε στους μαθητές του, κάτι που συνήθως το κάνουν φιλόλογοι. Εχω μια διασκευή του στους Βάτραχους του Αριστοφάνη, πολύ καλή, που την είχε ανεβάσει με τους μαθητες του. Κάποτε μπορεί να την παρουσιάσω στο ιστολόγιο, μια και ο Τζι δεν θα μας δίνει πια καινούργια έργα.
Στο ιστολόγιο δεν ήρθε από την πρώτη πρώτη στιγμή -και από εδώ που είμαι, εκτός έδρας, δεν μπορώ να ψάξω ποιο ήταν το πρώτο του σχόλιο, ίσως ο Στάζιμπος μπορεί να βοηθήσει. Πάντως, πολύ γρήγορα αναδείχτηκε σε έναν από τους στυλοβάτες του ιστολογίου και από τους συχνότερους σχολιαστές. Κάποτε τον παράσερνε η αγάπη του για τον ΠΑΟΚ, αλλά τα περισσότερα σχόλιά του ήταν μη αθλητικά και μεστά.
Οι άλλες του αγάπες ήταν οι όπερες του Βέρντι (είχε γράψει και σχετικό άρθρο, όπου τις παρουσιάζει) και τα τραγούδια του Μπομπ Ντίλαν. Συχνά έστελνε κάποιο τραγούδι ή κάποιαν άρια που είχαν σχέση με το λεξιλογικό ή άλλο θέμα του άρθρου. Όταν αγαπούσε κάτι, το μελετούσε σε μεγάλο βάθος. Μπορούσε να συζητάει ποια εκτέλεση του Τροβατόρε είναι καλύτερη -και κάποτε με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει με επισημότητα πως ύστερα από τόσα χρόνια βερντιστής είχε αλλάξει γνώμη και θεωρούσε πλέον καλύτερη όπερά του τον Ερνάνη και όχι πια τον Χορό Μεταμφιεσμένων.
Και βέβαια, έστελνε ταχτικά τα διηγήματά του για δημοσίευση στο ιστολόγιο, πάνω από είκοσι όλα αυτά τα χρόνια. Μπορείτε να τα ξαναβρείτε συγκεντρωμένα εδώ. Πρόλαβε τη χαρά να δει τυπωμένο το τελευταίο του βιβλίο, τα Μελαγχογλυκά, που τα παρουσιάσαμε και στο ιστολόγιο τον περασμένο μήνα. Δείτε και το παλιό του ιστολόγιο.
Είχα τη χαρά να συνδεθώ φιλικά μαζί του και μάλιστα να με φιλοξενήσει στο αγαπημένο του Γαλαξίδι, στο παλιό αρχοντικό με τον καταπληκτικό κήπο. Ο Τζι ήταν δεινός ψαράς (πσαράς που τον έγραφε ο αξέχαστος καλόψυχος Ιατρού) με όλη τη φιλοσοφικη σκευή που έχουν οι καλύτεροι ψαράδες -αλλά και μαγείρευε με πολλή τέχνη τα αλιεύματά του. Όσοι δοκίμασαν, το βεβαιώνουν.
Τον έβλεπα και στην Κυψέλη, αν και τον τελευταίο καιρό ήταν δοκιμασία γι’ αυτόν να περπατήσει από την πλατεία (λίγο πιο πάνω) ως τη Φωκίωνος. Ήταν πολύ θλιβερό να βλέπεις να τον εγκαταλείπουν σιγά σιγά οι δυνάμεις του, κάτι που το υπόμεινε στωικά και πολύ γενναία, με μεγάλη αξιοπρέπεια, όπως πολύ φιλοσοφικά δέχτηκε τη σταδιακή απώλεια μικρών απολαύσεων καθώς οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν -ας πούμε πρώτα τη βάρκα, μετά τη θάλασσα.
Η συγκυρία έτυχε έτσι που βρίσκομαι σε ταξίδι, οπότε δεν μπορώ να γράψω περισσότερα. Η κηδεία θα γίνει από βδομάδα, θα ενημερώσω (και θα έχω επιστρέψει).
Κλείνει μια σελίδα σήμερα στο ιστολόγιο, αλλά θα τον θυμόμαστε για πάντα τον φίλο μας τον Γιώργο και θα τον διαβάζουμε πάντα τον φίλο μας τον Τζι. Ελαφρύ να είναι το χώμα.
