ceb1cebdceb5ceb9cf81ceaecebdceb5cf85cf84ceb1 cf83ceb7cebcceb5ceafcf89cebcceb1 ceb3ceb9ceb1 cf84ceb7 cf83cf85cebbcebbcebfceb3ceae ceb4

palamara cover2 fb 1

 

Γράφει ο Απόστολος Θηβαίος

«Η καρδιά του να χτυπάει δυνατά, έτοιμη να σπάσει», «με ένα κραγιόν κόκκινο σαν αίμα», μερικές από τις φράσεις του καινούριου βιβλίου, της συλλογής διηγημάτων της Δοξούλας Παλαμάρα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Εκείνα τα λίγα λόγια στο οπισθόφυλλο της έκδοσης θα μπορούσαν να στέκουν ως μια αποτίμηση της εποχής μας που μπερδεύει το βήμα της και έπειτα προχωρεί και χάνει την ανθρωπιά της για να την ξαναβρεί στις πολύ μικρές στιγμές της που μαίνονται εκεί έξω.

«Και τα δυο μισά τσαλαβουτούν σε θολά νερά, ψάχνοντας επίμονα και οδυνηρά, να βρουν νέους τρόπους, νέους τόπους όπου η δύναμη και η τρυφερότητα μπορεί να συνυπάρχουν. Η επιτυχία και η αποτυχία είναι ρευστές, πρόσκαιρες και ανειρήνευτες». Με τούτη τη λέξη, την ύστατη η συγγραφέας προλογίζει την δεύτερη έκδοσή της μετά το «Απόψε θα έχουμε ρεστία» έκδοση του Κέδρου. Με μια λέξη, μόνο με μια λέξη μπορεί κανείς να περιγράψει ετούτο τον αιώνα των ακατάληπτων θορύβων, καθώς η ανθρωπότητα γυρίζει αδιάκοπα γύρω από έναν αλάδωτο άξονα, έτοιμη να καταρρεύσει και να σταθεί στα πόδια της, πιο ισχυρή, πιο ανθρώπινη. Έτσι «ανειρήνευτα» βρίσκουν τον τρόπο οι ιστορίες της κυρίας Παλαμάρα να μεταβληθούν σε τρυφερότητες, σε ακατάσχετες ομολογίες μιας εποχής δίχως καλύπτρα. Ο καιρός φανερώνει νέους κινδύνους και όμως  είκοσι δύο γυναίκες, «με διαφορετικές ηλικίες και προσδοκίες, από διαφορετικό περιβάλλον και κοινωνικό υπόβαθρο, με ανισοβαρείς άμυνες και αντοχές, δεν είναι πάντα αξιοθαύμαστες, ούτε είναι πάντα αξιολύπητες», σημειώνει στην αρχή της μικρή σύνοψης που στέκει ενδεικτική για το περιεχόμενο της έκδοσης από το Βακχικόν, συγχωρούν τα πάντα σαν τις όμορφες μέρες που παίρνουν για πάντα την ανάμνηση της χειμωνιάτικης εποχής.

 «Η πόρτα», «Μαμά, μπορώ», «Μέλοντι», «Η Λουκία και η Ξένια», μερικοί μόνο από τους τίτλους των διηγημάτων που στελεχώνουν τούτη τη συλλογή. Ιστορίες που βρίσκουν τον τρόπο να αποκαλύψουν σε τούτο το σημείωμα, λίγο πριν συντριβεί σε μια και μόνο στιγμή η υπόθεση χρόνος, πως μια ανεξιχνίαστη συγκυρία αφήνει τις ομορφιές να φωτίσουν το τέλος. Ιστορίες σαν μικρά μυθιστορήματα, όλες αποσπάσματα του ίδιου βιβλίου που γράφουμε μια ολόκληρη ζωή, εκεί έξω. Γυναίκες ερείπια και άλλες θαρραλέες ή παραδομένες στο μοιραίο, μισές στην άνοιξη που ονειρεύτηκαν και στο φθινόπωρο που κατοικούν, κορίτσια έπη να επιβιώνουν μες στον καιρό της δικής μας μυθολογίας. Ένας ανθρώπινος πόνος, κοινός που ξεπερνάει τα όρια αυτού του βιβλίου διατρέχει τις ιστορίες, εκεί που κάθε αναγωγή στην ελληνική πραγματικότητα βρίσκει τον τρόπο να μας καθηλώσει, να μας αναγκάσει να κοιτάξουμε κατάματα τη ζωή μας με τα μεγάλα της προβλήματα, τις βαθιές φιλοδοξίες της που πραγματώνονται αργά μες στην αθεράπευτα μεγάλη στιγμή του χρόνου. Ιστορίες που δεν έχουν αίσιο τέλος επειδή δεν ανήκουν σε καμιά μεγάλη ιστορία αλλά αφηγούνται τις μικρές ζωές που σπαράζονται και προχωρούν και αντέχουν, ιστορίες δίχως απαντήσεις και κλειδιά. Όπως η Μέλοντι, «μια ύπαρξη που δεν φοβόταν τίποτε, που μετεωρίζεται αργά, μια καμπούρα σκιά» που απειλεί τον πυρήνα της ύπαρξης ενός ολόκληρου κόσμου. Κορίτσια γιασεμιά που δεν μαραίνονται από τότε που μεταβάλλονται σε ιστορίες, με μια επίμονη, μελωδική επανάληψη, σκέτη μελαγχολία που όμως αφήνει να ακουστούν κάτι μπαλάντες ανθρώπινες, μπαλάντες που τραγουδούν το δίχως άλλο, αυτήν εδώ την εποχή. Η συλλογή διηγημάτων «Σαν Κολίμπρι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν περιλαμβάνει είκοσι δύο ιστορίες γυναικών μα απευθύνεται σε όλους μας, γυρεύοντας να αποκρυσταλλώσει τις χίλιες και μία όψεις της ανθρώπινης δικαιοσύνης που αργά, σταθερά περνάει στα χέρια τα δικά μας, μια ευθύνη που μας αναγκάζει να σταθούμε όρθιοι. Λαμπηδόνες που φέγγουν στις σελίδες της συλλογής εκείνες οι γυναίκες, κάτι ψυχές αδικαίωτες που στερνιάζουν απόρριψη και θλίψη. Δεν τους απομένει τίποτε περισσότερο έξω από την ιστορία τους, αυτήν που διηγείται η Αθηναία συγγραφέας με τις ποντιακές ρίζες, όπως σημειώνει το λιτό βιογραφικό σημείωμα.

Γυναίκες από τα σπλάχνα της εποχής τους, γυναίκες δίχως ρίζες με τούτη την άρρωστη εποχή, γυναίκες με φτερά που δεν μας αποκαλύπτουν τα μεγάλα τους αισθήματα και αφήνονται στα χέρια της κυρίας Παλαμάρα για να φανερώσουν κάτι αισθήματα λεπτεπίλεπτα, μορφές αντικειμενικές και όχι ατομικές, με μια ιδέα καρφωμένη στα μαλλιά που συνιστά κτήμα κοινό αυτού εδώ του καιρού.

Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος που συχνά  μνημονεύουν αυτά εδώ τα σημειώματα εντυπώσεων για βιβλία που αξίζουν να βρίσκονται στα ράφια των βιβλιοπωλείων και μιλούν με έναν απροσδόκητα ειλικρινή τρόπο για την εποχή μας, γράφει πριν από χρόνια. Η απλότητα ως προϋπόθεση της τέχνης μέσα από την αδιάκοπη κριτική και την άρνηση» και η συγγραφέας «σαν κολίμπρι» μετεωρίζεται πάνω από τα χρόνια μας, δίνοντας ολοκληρωτικές αναπαραστάσεις όλων των εκδοχών που μας συνθέτουν. Το αναγκαίο και το χρήσιμο προικίζει τις ιστορίες με το κοινωνικό τους πρόσημο, όσο το περιττό και το αυθαίρετο βρίσκει στην ποίηση την έκφρασή του, στις εικόνες που αναπαλαιώνουν την εποχή μας, καλυμμένης κιόλας κάτω από στρώματα χρόνου.

Σκέφτομαι όλα εκείνα τα κορίτσια που αφήνω πίσω μου καθώς κλείνω το βιβλίο και αφήνω τις ιστορίες να παλιώσουν. Σκέφτομαι πως ετούτα τα διηγήματα δεν είχαν ποτέ ως πρόθεσή τους τη θεραπεία, μα τον φωτισμό εκείνης της χρείας που καθιστά υπέροχες και ανεπίληπτα όμορφες τις απλές, λαϊκές γυναίκες, σαν έτοιμες από καιρό να ριχτούν μες στην όλο φλόγες φωτιά της ζωής τους. Οι ιστορίες της κυρίας Δοξούλας Παλαμάρα στήνουν μάχες με τα προσχήματα του κόσμου – κάποτε μίλησε ο Ρεμπώ για όλα αυτά. Και τις κερδίζουν.

«Σαν κολίμπρι» της Δοξούλας Παλαμάρα, από τις εκδόσεις Βακχικόν. Μια συλλογή διηγημάτων γεμάτων ζωή, γεμάτων από τη δύναμη και την τρυφερότητα που μπορούν και μιλούν για το βάθος αυτής της ζωής, για την ανάγκη της που στέκει έξω και πέρα από το νερό και το ψωμί και ίσως έξω από την τέχνη. Ιστορίες σαν ζαχαρόνερο για να καταστήσουν πιο εύπεπτη την υπόσχεσή μας για έναν καλύτερο – για φαντάσου! – κόσμο.

The post Ανειρήνευτα: Σημείωμα για τη συλλογή διηγημάτων "Σαν Κολίμπρι" appeared first on Vakxikon.gr.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *