cebdceafcebacebfcf82 cebfcf87ceaccebdceb5cf82 cebcceb9cebaceb9cf81ceb4ceb9cf84cf83ceb9ceaccebd cebcceb7cf87ceb1cebdceb9cf83cebc

mixanismoi amoinas 2023

Η τρίτη ποιητική συλλογή του Νίκου-Οχάνες Μικιρδιτσιάν ανακαλεί και παραπέμπει με τον τίτλο της, Μηχανισμοί άμυνας, στους τρόπους εκείνους που διαθέτει ο άνθρωπος προκειμένου να μπορεί να αντιπαλεύει και να αντιπαρέρχεται τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και να αντικρούει τις κάθε είδους επιθέσεις που μπορεί να απειλήσουν ακόμη και την ίδια του την ύπαρξη. Ένας από τους μηχανισμούς αυτούς μπορεί να είναι και η ίδια η ποίηση, που προσφέρεται στον άνθρωπο σαν ασπίδα απέναντι σε ό,τι επιδιώκει να τον αλλοτριώσει και να λειτουργήσει βλαπτικά και υπονομευτικά της ουσίας του. Πραγματικά, τα ποιήματα του Μικιρδιτσιάν προσφέρουν ακριβώς αυτό, τη διαφορετική οπτική πάνω στους ανθρώπους και τα πράγματα, την αποκάλυψη της άλλης όψης τους, έτσι ώστε η ζωή και η αντίληψη που ο άνθρωπος έχει για αυτή να χάνει τη μονοτονία της και να πλουτίζεται με μια σειρά από εκδοχές που δείχνουν όχι μόνο το βάθος, αλλά και την ποικιλομορφία της. Ο ποιητής έρχεται, λοιπόν, με διάθεση ανατρεπτική αλλά και απενοχοποιητική όσων θεωρούνται ανθρώπινα λάθη ή αβλεψίες και έχουν την τάση να βαραίνουν την ανθρώπινη ύπαρξη μέχρι το σημείο, κάποιες φορές, να τη βουλιάξουν. Κυρίως, όμως, έρχεται με μια διάθεση κατανόησης του ανθρώπου που υποφέρει και πάσχει όχι μόνο από εξωγενείς παράγοντες και αιτίες αλλά και από ενδογενείς, από την αδυναμία ή την απροθυμία του δηλαδή να χειριστεί αποτελεσματικά τις κάθε είδους καταστάσεις που επιχειρούν να πλήξουν την ακεραιότητά του. Προέκταση αυτής ακριβώς της διάθεσης είναι και η εμφανής πρόθεση του ποιητή να στοχαστεί πάνω στο νόημα και την ουσία της ιστορίας, που είναι, βασικά, γραμμένη με το αίμα όλων εκείνων που έμειναν με τη ζωή τους μισή και ανεκπλήρωτη: Είναι κάποιοι άνθρωποι/ που όταν πλησιάζουν κοιμητήρια νεκρών πολέμου/ ακούν μουρμουρητά/ κι όταν πλησιάζουν πιο κοντά/ ακούν ονόματα κοριτσιών/ που δεν πρόλαβαν να φιληθούν/ από τους νεκρούς στρατιώτες./ Δεν πρόλαβαν ούτε να αγκαλιαστούν και να χορέψουν./ Μα αν πάνε ακόμα πιο κοντά/ ακούνε τις φωνές των μανάδων/ που θρηνούν για τα παιδιά τους/ που τα θέλουν πίσω/ ούτε στεφανωμένα, ούτε ηρωικά («Κοιμητήρια»).

{jb_quote}Έρχεται για να επικυρώσει τη δύναμη και τη δυναμική της τέχνης του στίχου να υπηρετεί την αλήθεια στον ίδιο βαθμό που υπηρετεί και την ομορφιά.{/jb_quote}

Αφετηρία του δημιουργού είναι η ανθρώπινη περίπτωση όπως αυτή απαντάται μέσα σε ένα πλαίσιο καθημερινό, οικείο και γνωστό, είναι ο άνθρωπος ως μικρογραφία της ανθρωπότητας που κερδίζει την ατομικότητά του και ταυτόχρονα τη χάνει μέσα από τις αλλοτριωτικές και εξομοιωτικές διεργασίες, στις οποίες άλλοτε εκούσια και άλλοτε ακούσια μπορεί να εμπλέκεται. Τέτοιες διεργασίες είναι και αυτές που έχουν σχέση με τις παραμέτρους του χρόνου και της μνήμης, που αποτελούν πάντα πρόσφορα πεδία όχι μόνο για να αναπτυχθεί η περίσκεψη και ο στοχασμός, αλλά και για να εκδηλωθεί η συγκίνηση· μια συγκίνηση σπαρακτική και, την ίδια στιγμή, μεστή από τρυφερότητα και νοσταλγική διάθεση. Εδώ ακριβώς ο ποιητής δημιουργεί έναν αντικατοπτρισμό του ειδώλου που αποτελεί τελικά η ίδια η ζωή ως βίωμα μοναδικό και ανεπανάληπτο, ως μια σειρά από διαδοχικές αρνήσεις και προσαρμογές, από ματαιώσεις και ανατάσεις, από ακυρώσεις και αποδοχές. Ωστόσο, και παρότι η ποίηση του Μικιρδιτσιάν είναι βαθιά και καίρια ανθρωποκεντρική και, σε κάποιον τουλάχιστον βαθμό, ανθρωπογνωστική με την έννοια ότι επιχειρεί να ερμηνεύσει την ανθρώπινη πράξη πάνω στη βάση της προαίρεσης και της επιθυμίας, δε λείπουν τα ποιήματα εκείνα που αποκαλύπτουν την απορριπτική στάση του απέναντι στον άνθρωπο, όταν αυτός επιχειρεί να κυριαρχήσει πάνω στον φυσικό κόσμο και τα όντα της δημιουργίας: Με τρελαίνει/ που στην βιοποικιλότητα του πλανήτη/ δεν υπάρχει καμία θέση για τον άνθρωπο,/ πως όλα μπορούν να υπάρχουν χωρίς αυτόν/ και καλύτερα ίσως («Με τρελαίνει»).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο η ποίηση του Μικιρδιτσιάν ισορροπεί ανάμεσα σε μια κοινωνική διάσταση/προοπτική και στην εμφανή της τάση να αγγίξει ζητήματα υπαρξιακά, θέματα, δηλαδή, που σχετίζονται με την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης και την παρουσία της μέσα στον κόσμο. Οι δύο αυτές περιοχές δεν συνορεύουν απλώς, αλλά στην κυριολεξία συναντιούνται μέσα σε αρκετά από τα ποιήματα, που ανατέμνουν το παρόν της ανθρώπινης κοινωνίας σε συνδυασμό και σε συνάρτηση με το διηνεκές της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως αυτό εντοπίζεται σε πυρήνες πάντα διαχρονικούς και πάντα ανθεκτικούς – τον χρόνο, τον θάνατο, την αγάπη, τη μοναξιά, τη μνήμη. Και όλα αυτά δοσμένα με μια γλώσσα ανεπιτήδευτη και απλή, έναν λόγο που οικειώνεται την καθημερινή ομιλία ακριβώς για να μπορέσει να εναρμονιστεί με το περιεχόμενο και την πρόθεση, που είναι ακριβώς το βαθύ κοίταγμα του ανθρώπου στα μάτια και η εξαγωγή μέσα από αυτά της προσωπικής αλήθειας που είναι, ταυτόχρονα, και η αλήθεια του άλλου. Η ποίηση του Μικιρδιτσιάν έρχεται για να επικυρώσει τη δύναμη και τη δυναμική της τέχνης του στίχου να υπηρετεί την αλήθεια στον ίδιο βαθμό που υπηρετεί και την ομορφιά, ταυτίζοντας τη μία με την άλλη σε μια συνθήκη που παραπέμπει και ανακαλεί την εικόνα ενός νομίσματος με τις δύο του όψεις.

 

Μηχανισμοί άμυνας
Νίκος-Οχάνες Μικιρδιτσιάν
Εκδόσεις Κοράλλι
96 σελ.
ISBN 978-618-5706-00-5
Τιμή €10,00
001 patakis eshop

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *