cf87cf81cf8dcf83ceb1 cebacebfcebdcf84cebfceb3ceb5cf89cf81ceb3cebfcf80cebfcf8dcebbcebfcf85 cebbcf85cf80ceb7 ceadcebdceb1 cf86cf84
thumbnail εξώφυλλο

Κάποιος σκαλίζει τον Κήπο του μέσα Μου

 

Πάντως μπορεί να πιάσει πάτο η ερημιά

 όταν βουτάς με το κεφάλι στους ανθρώπους

Έφη Πυρπάσου, Ξενάγηση

Θεέ μου

πόσο βουνό ανεβήκαμε

για να

φτάσουμε

σε αυτόν εδώ τον βυθό

βλέπεις, πονάει πολύ η φαντασία όταν

κουνάει την ουρά της στους

ανθρώπους

δεν προλαβαίνουν να προβάλλουν

από χαραμάδες πόρτας που έμειναν κλειστές,

δυο μήλα ν’ ανθίζουν στο χαμόγελο να δεις

και άντε

να χτίσεις τώρα το γκρέμισμά τους.

Ε, ε, Κάποιος σκαλίζει τον Κήπο του μέσα Μου

 

Χλόης χόρτα άνθη

Αδέσποτα πετάνε από δω κι από κει έρχονται πάνω μου

Ία

Ρείκια

Ελλέβοροι

 

Δίπλα Πίσω Μέσα μου ∙

και τα άνθη σε πονάνε όταν φυσάει  πολύ

μέσα  σου

θέλω  να ερωτευθώ όλους τους έρωτες

όλες τις φωτιές θέλω  να τις καώ…

δε βαριέσαι…

κι ο θάνατος, μια βουτιά με το κεφάλι

στα βαθιά τ’ ουρανού

είναι.

**************

Stabat Mater

η απαλή βροχή σταμάτησε.

Δεν ήταν μοσχοκάρφια ∙

ήταν σκέτα καρφιά στα πόδια

και τα χέρια ∙

αλλά μοσχομυρίζαν

Είπε να του  τα βγάλει

και να τα μπήξει  στα μάτια της ∙

αλλά δεν έφτανε τα πόδια

στο Σταυρό ∙

Κι ας είναι σκάλα που κατέβηκε ο Θεός

Κι ας είναι γέφυρα ανάμεσα γη κι ουρανό.

Απόψε είναι μόνο μία μητέρα που δε φτάνει το Σταυρό του παιδιού της.

******************************

  Γιατί Χωρίς

        Φοβήθηκα τη μοναξιά

και φαντάστηκα ανθρώπους

(Κική Δημουλά, το  Λίγο του κόσμου

Για κάθε Ρόδο στην ποδιά μου

δέκα αγκάθια

ξέσκιζαν κι αυτή

κι εμένα.

Α΄

Ενορχηστρώθηκα σε τσέμπαλα αναγέννησης

και σε κύμβαλα αειφόρου μεσαίωνα

Αναπτύχθηκα σε ελεύθερο σταυρό

στη φύση,

εντάθηκα σε τόξα, κι έγινα βιολί

με χορδές τις ζώνες της

Ίριδας

εκμάστευσα νέφη βροχής

και άντλησα δίψα

ουρανού.

Απομαγεύτηκα σε φωτοτυπίες ειδώλων που πήρα

πρωτότυπα,

κάποια μεσημέρια θερινής ραστώνης καθώς

πάφλαζε η θάλασσα με φουσκάλες

γλυκύ βραστού,

ελλιμενίστηκα σε βαθείς βραχίονες

φανταστικών λιμένων μα

με  κλύδωνες

ανοιχτής θαλάσσης

που σκάγαν στο κρεβάτι μου

και με κατέκλυζαν…

πόσες φορές δεν ξύπνησα από την άπνοια αυτού του βυθού,

πόσες φορές δε βρήκα στα συρτάρια μου

άμμο

και κοχύλια

μετά

υιοθέτησα τον Αμλετ για πατέρα μου

και για μητέρα μου

την Οφηλία,

το ζωάκι μου είναι  η Χίμαιρα∙

κάθε πρωί καλπάζει στα χώματα

της Λυκίας∙

το βράδυ γυρίζει σε μένα,

την Εστία της

την Εστία της Χίμαιρας

και νάταν μόνον αυτά…

`************************************

  1. I. Ο Άγιος Ευφρόσυνος στον κήπο του

Ποθούσε Παράδεισο. Κάποτε τον  ονειρεύτηκε.

Και τον Ευφρόσυνο τον μάγειρο, τον μοναχό,

που το πρωί άκουγε τους άλλους αδελφούς

να τον εμπαίζουνε για την αμορφωσιά του

στη μέση του τον είδε!

-τί κάνεις εδώ; Φυλάς τον παράδεισο;

-Ναι.

– Μπορώ να κόψω αυτά τα τρία μήλα;

Έκοψε ολόκληρο το κλαδί και του τα έδωσε.

Το πρωί ξύπνησε με τρία μήλα στο πανωφόρι του.

Μόλις μαθεύτηκε, εξαφανίστηκε με τον ατμό της κατσαρόλας του.

*********************************

III.   Ο Άγιος Ευφρόσυνος στο μαγειριό του

Άγνωστο πότε έζησε.

Μάλλον τον 9ο αιώνα, που τον αποκαλούσαν σκοτεινό.

Ίσως  για να τον φωτίσει με το κεράκι που έφτιαχνε στο μαγειριό του,

απ’ την κερήθρα της κυψέλης-άρμεγε και τις μέλισσες –

κι έφτιαχνε πικρό μέλι κουμαριάς

τάχατες οι άλλοι τον εμπαίζανε για τις κακές τις μαγεριές του…

(ήτανε παραδείσιες…απλά δεν ήθελε να λεν καλό για κείνον…).

Έφτιαχνε και κρασάκι ∙ καλό και λίγο ∙

και καλό οξύμελο για τις σαλάτες

και τα ψάρια τους. Έσταζε και λίγο αγίασμα.

Με

τη σύκινη κουτάλα του

ανακάτευε τα ροβύθια.

Μαγείρευε ντομάτες με αυγά

πριν ακόμη υπάρξουν οι ντομάτες.

Διάλεγε μία ντομάτα που ωρίμαζε τόσο

όσο

λίγο πριν σαπίσει

– απόδειξη της ύστατης ευκαιρίας

για μετάνοια- την έβαζε στο τηγάνι

με το λαδάκι, να κρατάει  ακόμα στην επίγευση

η πικρή ελίτσα ∙ αγουρέλαιο,

σε μιαν απίστευτη ισορροπία με τη

γλυκύτητα της εξαϋλωσής της στο τηγάνι από μαντέμι ∙

τα αυγά τα είχε πάρει μόλις από το άχυρο της όρνιθας.

Τρία.

Τα ανακάτευε πολύ πολύ λέγοντας

άφθονα Κύριε Ελέησον

συνεχώς έως να πήξουν ∙

με

αλάτι δακρύων μετανοίας και με ρίγανη τα αλμύριζε ∙

με λίγο πιπέρι

και με ευχές τα ευλογούσε ∙

κι εγίνονταν τ’ αυγά ανάκατα

με αυτή την αγαπητική μελάδα που έχει η μυρωδιά της

εμπότισε όλο το μαγειριό

την ξύλινη κουτάλα

το κατώφλι

το περιβόλι.

Μετά, έφτιαχνε ένα γλυκό: μια τούρτα με κόκκινα φρούτα

που μάζευε στο δάσος ∙

άγριες φράουλες βατόμουρα

και ρόδια από τον κήπο ∙

του άρεσε το κόκκινο  της Θυσίας

κι εκεί συμπυκνωνόταν η ίδια Ιδέα.

Το παντεσπάνι το  έφτιαχνε από σιμιγδάλι

με ροδοζάχαρη στις άκρες ζυμωμένο.

Τόσο, που να σπάει ίσα ίσα η πίκρα,

έτσι ώστε άγλυκο και γλυκό  να είναι σε τόσο ίσες δόσεις,

που στο τέλος να μη  μένει παρά μόνον

η Αλήθεια.

( έφτιαχνε και Χριστούληδες και Παναγίτσες και αγίους

σιμιγδαλένιους)…

μια προσευχή που τρώγεται όπως Σώμα

ή ένα φαϊ που γνωρίζει να προσεύχεται

`************************************************************************************************************

Η Χρύσα Κοντογεωργοπούλου (Μαγκλίνη)  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Παν/μίου Αθηνών, του οποίου είναι και διδάκτωρ. Έκανε την επιμέλεια, την παραγωγή  και την παρουσίαση εκπομπής στην Ελληνική Ραδιοφωνία, με θέμα τον Πολιτισμό. Έχει εκδώσει μεταφράσεις των Πιραντέλο, Λεοπάρντι και Ραντιγκέ (εκδ. Printa –Ροές). Στίχοι της μελοποιήθηκαν από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου και άλλους συνθέτες (Το συννεφάκι, Κίρκη, Αμέθυστος…). Έχει εκδώσει  τρεις ποιητικές συλλογές, εκ των οποίων οι δύο με επιδότηση του Ιδρύματος ΙΩ. Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ (Άνθη του Άλατος και Τ’ Άχυρο Χρυσάφι, εκδ. Μελάνι). Το ποιητικό της έργο παρουσιάστηκε στην Αμερική και την Ευρώπη.  Έχει συμπεριληφθεί στην ανθολογία νέων ποιητών-γεννημένων μετά το 1965 –  (επιμ. Αλ. Ζήρας, Ρ. Κακλαμανάκη,  Το Εντός και Πέραν  της Γλώσσας). Έχει  δημοσιεύσει επίσης το επιστημονικό  βιβλίο, Η Βυζαντινή Αττική. Το μονόπρακτο Άλμα Ντε Λα Ρόσα, διακρίθηκε με το β΄ βραβείο θεατρικού μονολόγου για το 2020. Εργάζεται ως Ξεναγός, με διεθνείς διακρίσεις και  έμφαση σε εναλλακτικές ξεναγήσεις, με στόχο την ανάδειξη της ποιητικής σχέσης του  τοπίου με τα μνημεία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *