cf80cf81ceb9cebd ceb1cf80cf8c 60 cf87cf81cf8ccebdceb9ceb1 cebf cebccf80cebfcf83cf84 ceb3ceb9ceb1 cf84ceb9cf82 ceb5cebacebbcebfceb3cead

Tο ιστολόγιο αγαπάει τον Μποστ και του έχει αφιερώσει αμέτρητα άρθρα, σε πολλά από τα οποία θυμόμαστε (οι παλιότεροι) ή γνωρίζουμε (οι νεότεροι) γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μέσα απο γελοιογραφίες του Μποστ. Στην αρχή, τα άρθρα αυτά είχαν γενικό τίτλο «Πριν από 50 χρόνια…», μετά «Πριν από 55 χρόνια…», αλλά τα χρόνια περνάνε και το ιστολόγιο συνεχίζει να εκπέμπει, οπότε πέρσι εγκαινιάσαμε μια νέα χρονολόγηση, τη σειρά «Πριν από 60 χρόνια». Tο προηγούμενο, δέκατο σκίτσο της σειράς το δημοσιεύσαμε πριν από 3 εβδομάδες -εδώ.

Το σημερινό είναι ένα από τα 4-5 σκίτσα που αφιέρωσε ο Μποστ στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961, που έχουν μείνει στην ιστορία ως «εκλογές βίας και νοθείας». Οι εκλογές έγιναν από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Δόβα, αλλά σημαδεύτηκαν από συνεχή επεισόδια βίας και τρομοκρατίας εναντίον κυρίως υποψηφίων και οπαδών της ΕΔΑ, αλλά και της Ένωσης Κέντρου, κυρίως στην επαρχία -ακόμη και με νεκρούς, τον Στέφανο Βελδεμίρη και τον Διονύση Κερπινιώτη. (Η ΕΔΑ είχε έρθει δεύτερο κόμμα στις προηγούμενες εκλογές του 1958).

Ανατρέχοντας σε εφημερίδες της εποχής, βλέπουμε καθημερινά καταγγελίες, π.χ. στην Αυγή στις 26 Σεπτεμβρίου: Άρχισε η δράση των μασκοφόρων. Επίθεσις στο Μυλοχώρι Κιλκίς και στην Σούρπη Μαγνησίας, ενώ καθημερινά ήταν τα διαβήματα τόσο της ΕΔΑ όσο και της Ένωσης Κέντρου στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό.

Σε αυτό το κλίμα, ο Μποστ δημοσίευσε την Κυριακή 1 Οκτωβριου 1961 το σκίτσο που θα παρουσιάσουμε σήμερα στην Ελευθερία, την κεντρώα εφημερίδα με την οποία συνεργαζόταν από τις αρχές του 1960, χρησιμοποιώντας ως έναυσμα μια πολύκροτη δίκη που απασχολούσε την κοινή γνώμη.

611001

Πράγματι, τις μέρες εκείνες γινόταν στο Κακουργιοδικείο Αθηνών η δίκη της «Μήδειας του Καλαμακίου», όπως είχε ονομάσει ο Τύπος την Αμερικανίδα Νίτα Μπέικερ.

Στις 27 Μαΐου 1961 η Νίτα Μπέικερ, σύζυγος του Αμερικανού λοχία Τζόελ Μπέικερ, που υπηρετούσε στην αμερικανική βάση, έπνιξε με τα ίδια της τα χέρια τα τρία παιδιά της, ηλικίας 8, 5 και 2 ετών. Η Νίτα υποψιαζόταν ότι ο άντρας της είχε δεσμό με Ελληνίδα και γι’ αυτό, αφού έπνιξε τα παιδιά της, άνοιξε τη Βίβλο σε ένα σημείο που καυτηριάζει τη μοιχεία, ύστερα έγραψε ένα γράμμα στον άντρα της και μετά επιχείρησε να αυτοκτονήσει με το μαχαίρι της κουζίνας, όμως δεν βρήκε τη δύναμη κι έτσι απλώς αυτοτραυματίστηκε σοβαρά. Ο λοχίας, που επέστρεψε στο σπίτι λίγο αργότερα τη βρήκε να κείτεται στο πάτωμα και μετά ανακάλυψε όλη τη φριχτή αλήθεια.

Η δίκη της παιδοκτόνου έγινε στα τέλη Σεπτεμβρίου και φυσικά απασχόλησε την κοινή γνώμη. Οι εφημερίδες έγραφαν για την «Αμερικανίδα στραγγαλίστρια», οπότε ο Μποστ τιτλοφορεί το δικό του σκίτσο «Η Ελληνίδα στραγγαλίστρια» και παρουσιάζει τον απερχόμενο πρωθυπουργό Κων. Καραμανλή, με γυναικείο σώμα, να απολογείται για τον στραγγαλισμό της Ευημερίας, της Γαλήνης και της Ελευθερίας.

Το τριμελές δικαστήριο απαρτίζεται φυσικά από το καθιερωμένο τρίο των ηρώων του Μποστ, δηλαδή τη μαμα-Ελλάς ως πρόεδρο, τον Πειναλέοντα και την Ανεργίτσα. Η Ανεργίτσα οπως πάντα κρατάει το Βιβλιάριον απόρων κορασίδων, ο Πειναλέων το «τεφτέρη» και η μαμα-Ελλάς τη Βίβλο της ΕΡΕ. (Μερικές μέρες νωρίτερα, πριν ακόμα παραιτηθεί η κυβέρνηση Καραμανλή και αναλάβει η υπηρεσιακή, η ΕΔΑ είχε κοινοποιήσει στα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης στους αρχηγούς των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης ένα αντίγραφο «Σχεδίου διενεργείας των εκλογών» που είχε καταρτισθεί από κρατική υπηρεσία και προέβλεπε ολόκληρη σειρά μέτρων άσκησης ψυχολογικής και σωματικής βίας).

Η κατηγορουμένη ζητά επιείκεια διότι «στους χάνων αυτοέλεγχον είναι αυτά συνήθη» αλλά η πρόεδρος αντιτείνει ότι «είναι δίκαιον να μπαίνεις στην αγχόνη» και ο Πειναλέων προσθέτει «επιεικώς, ληφθείς υπόψη του προτέρου εντίμου βίου».

Το κείμενο της μπορντούρας δεν έχει άλλους υπαινιγμούς στην πολιτική κατάσταση, αλλά είναι ένα καλό δείγμα μποστικού σουρεαλισμού.

Μητέρα σφάζων τα παιδιά χωρίς να τα λυπάται
είναι κακούργος και Θεόν ποτέ της δεν φοβάται.
Εάν τα πνίγει συνεχώς εις πάσαν ευκαιρία
παύει να είναι σύζυγος και άριστος κυρία.
Δεν προκαλεί τον σεβασμόν στα άλλα τα παιδιά της
και δεν την θέλουν για κουν καν ούτε στη γειτονιά της.
Και διά να μην εγκληματείς και εις το μέλλον πλέον,
θα ανεβείς εις την θηλειά, τεντώσας των θηλέων.
Και το κορμί σου αιωρών ψηλά εις τους αιθέρας
θα γίνεται παράδειγμα στας μέλλουσας μητέρας.

Να θυμίσουμε εδώ ότι ο Μποστ, πολλά χρόνια αργότερα, όταν είχε αφήσει τη γελοιογραφία, έγραψε την κωμωδία Μήδεια (εδώ μπορείτε να διαβάσετε αποσπάσματα).

Όσο για τη «Μήδεια του Καλαμακίου», το δικαστήριο την έκρινε ψυχικά ασθενή και διέταξε εγκλεισμό σε ψυχιατρείο. Ο εισαγγελέας άσκησε έφεση και στη δεύτερη δίκη καταδικάστηκε σε 16 χρόνια κάθειρξη. Ωστόσο, το 1963 της απονεμήθηκε χάρη οπότε επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες. (Τα στοιχεία αυτά τα πήρα από άρθρο της Μηχανής του χρόνου).

Κλείνοντας, αναρωτιέμαι αν θα ήταν σήμερα ανεκτό να φτιαχτεί ένα σατιρικό πολιτικό σκίτσο ή γενικά να γίνει σάτιρα με ένα τόσο τραγικό θέμα, όπως η τριπλή παιδοκτονία. Έχω την εντύπωση ότι σήμερα μια γελοιογραφία που θα συνέδεε, σατιρικά, έναν πολιτικό ή μια πολιτική δύναμη με ένα ειδεχθές και πολύκροτο έγκλημα, π.χ. με τον φόνο στα Γλυκά Νερά, θα προκαλούσε κατακραυγή, ιδίως αν δημοσιευόταν σε μεγάλη εφημερίδα. Αλλά αυτό μπορούμε να το συζητήσουμε στα σχόλιά σας.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *