cebdceb1 cf80ceb5ceb8ceaccebdceb5ceb9 cebf cebacebfcf85cf86cebfcebdcf84ceafcebdceb1cf82
blank

Εδώ και εβδομάδες, ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο εκτελεστής της 17 Νοέμβρη, βρίσκεται σε απεργία πείνας, διεκδικώντας να ακυρωθεί η μεταγωγή του στις φυλακές Δομοκού και να μεταφερθεί στο υπόγειο, ειδικά διαμορφωμένο, κελί του Κορυδαλλού όπου πέρασε τα 16 πρώτα χρόνια της κράτησής του.

Ο Κουφοντίνας από το 2018 εξέτιε την ποινή του στις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας. Στα τέλη του 2020, ο υπουργός Μιχ. Χρυσοχοΐδης εισήγαγε διάταξη βάσει της οποίας απαγορεύεται η μεταγωγή σε αγροτικές φυλακές όσων έχουν καταδικαστεί για τρομοκρατία. Η διάταξη ήταν φωτογραφική, μια και αφορούσε μονάχα τον Κουφοντίνα. Ετσι, ο Κουφοντίνας έπρεπε να μεταφερθεί στον Κορυδαλλό, αντ’ αυτού όμως μεταφέρθηκε στον Δομοκό.

Ειχε προηγηθεί η απόρριψη των αιτημάτων του κρατουμένου για χορήγηση άδειας, παρόλο που η διαγωγή του στις προηγούμενες άδειες που του είχαν χορηγηθεί ήταν απολύτως νομότυπη. Αυτό εξηγει και την απόφασή του να κηρύξει απεργία πείνας από τις 8 Ιανουαρίου. Σήμερα, περισσότερες από 40 μέρες μετά, βρίσκεται στη ΜΕΘ του νοσοκομείου της Λαμίας και κάθε ώρα που περνάει ο κίνδυνος για τη ζωή του γίνεται ολοένα και μεγαλύτερος -ίσως μη αναστρέψιμος.

Ο Κουφοντίνας έχει κριθεί αμετάκλητα ένοχος για 11 δολοφονίες. Αυτό δεν είναι θέμα της συζήτησης. Έχει καταδικαστεί και εκτίει την ποινή του. Το μόνο θέμα συζήτησης είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες εκτίει την ποινή του. Και βεβαια, ως κρατούμενος έχει δικαιώματα -και η προστασία των δικαιωμάτων του αφορά όλους μας, παρόλο που με κανέναν τρόπο δεν συμφωνούμε με τις απόψεις του Κουφοντίνα ούτε βέβαια επιδοκιμάζουμε τα εγκλήματά του.

Ακόμα, είναι ένας άνθρωπος που οδηγείται στον θάνατο απέναντι σε μια εκδικητική κρατική μηχανή.

Για τους λόγους αυτούς, υπέγραψα ένα κείμενο που υπογράφουν περίπου 500 άνθρωποι του πολιτισμού (δεν είναι σε αλφαβητική σειρά τα ονόματα). Γι’ αυτό και γράφω το σημερινό άρθρο, όπως είχα γράψει ανάλογο άρθρο για την απεργία πείνας του Βασίλη Δημάκη, όταν ήταν άλλη η κυβέρνηση.

Θα πείτε: γιατί να μας νοιάζουν τα δικαιώματα ενός εγκληματία; Μα, τοτε δεν θα έπρεπε να ενδιαφερόμαστε καθόλου για τους κρατούμενους. Και οπωσδήποτε, η προάσπιση των δικαιωμάτων στις οριακές καταστάσεις φαίνεται.

Με ρώτησε κάποιος στο Τουίτερ αν θα υπέγραφα «για τον Κορκονέα και τον Ρουπακιά». Αλλά ο Κορκονέας, αν δεν κάνω λάθος, έχει ήδη αποφυλακιστεί, ενώ ο Ρουπακιάς είμαι βέβαιος ότι θα έχει εξαιρετικά επιεική μεταχείριση στις φυλακές και δεν θα χρειαστεί όχι απεργία πείνας να κάνει αλλά ούτε τηλεφώνημα στους προστάτες του. Αν όμως πέφτω έξω και αν ο Ρουπακιάς φτάσει να αντιμετωπίζει ίδια εκδικητική μανία, τότε δεν αποκλείεται να εκφράσω συμπαράσταση.

Κάποιοι άλλοι αναρωτήθηκαν «τι γνώμη θα είχε η οικογένεια Αξαρλιάν» για την ενδεχομενη ικανοποίηση του αιτήματος του Κουφοντίνα. Αφενός, απ’ όσο ξέρω, οι οικογένειες των θυμάτων δεν έχουν λόγο στην σωφρονιστική μεταχείριση των δραστών. Δεν είδα να ζητείται η γνώμη της οικογένειας Φύσσα για το πού θα εκτίσει την ποινή του ο Ρουπακιάς και οι άλλοι της συμμορίας. Αλλά αφετέρου παρατηρώ ότι αυτή η διάκριση του Θάνου Αξαρλιάν από τα άλλα θύματα της 17Ν είναι σαν να υπονοεί ότι αυτός ηταν αθώο θύμα. Οι άλλοι δεν ήταν;

Να θυμηθούμε ότι το 1990, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η ελληνική πολιτεία αποφυλάκισε λόγω ανηκέστου βλάβης τον πραξικοπηματία Στ. Παττακό (που έζησε στη συνέχεια άλλα 26 χρόνια).Το 2021, επί κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη, η ελληνική πολιτεία θα οδηγήσει άραγε στον θάνατο τον κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα;

Και τέλος, αναρωτιέμαι μήπως αυτή η διακριτική μεταχείριση του Κουφοντίνα σε σχέση με άλλους δολοφόνους και δράστες ειδεχθών εγκλημάτων, δεν αντιβαίνει στο αφήγημα ότι είναι «ποινικός κρατούμενος»;

Σε σχέση με την ανάγκη να ικανοποιηθεί άμεσα (και αμέσως, αν κάνετε τη διάκριση) το αίτημα του κρατούμενου και να πάψει η απεργία πείνας του, ο καθηγητής Αριστείδης Χατζής, από τους λίγους που δικαίως ονομάζονται φιλελεύθεροι, έγραψε προχτές στο Φέισμπουκ ένα κείμενο που μου άρεσε πολύ. Θα κλείσω με αυτό:

Δεν ξέρω τι θα κάνετε αλλά θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνει αμέσως οτιδήποτε χρειάζεται για να μην πεθάνει ο Δημήτρης Κουφοντίνας.

Ξέρετε τις απόψεις μου για τον Δ. Κουφοντίνα και τις ιδέες του. Αλλά εδώ αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι κινδυνεύει η ζωή ενός ανθρώπου και εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω καμία άλλη σημαντικότερη προτεραιότητα από το να σώσουμε τη ζωή του.

Μην μου γράψετε για τα θύματά του γιατί ο Δ. Κουφοντίνας καταδικάστηκε για τα εγκλήματά του και εκτίει την ποινή του. Και απ’ όσο θυμάμαι η ποινή που του επιβλήθηκε δεν ήταν η θανατική. Και κάποια στιγμή πάρτε το απόφαση, το Κράτος Δικαίου δεν εκδικείται. Διότι αν το κάνει, παύει να είναι Κράτος Δικαίου.

Μην μου γράψετε για κανόνες δικαίου και διάφορες άλλες μπουρδολογίες. Διότι κατά πάσα πιθανότητα δεν είστε νομικοί. Κι αν είστε, τότε ξέρετε πολύ καλά ότι η νομική επιστήμη δεν είναι ακριβώς exact science. Αλλά και γιατί εδώ έγιναν σοβαρά λάθη και παρατυπίες και υπάρχει μεγάλο περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες της πραγματικότητας και των κανόνων (fact & rule skepticism, γνωστά στη νομική θεωρία από τις αρχές του 20ου αι. τουλάχιστον). Αλλά δεν με απασχολεί εδώ το νομικό κομμάτι, καθώς η ζωή ενός ανθρώπου κινδυνεύει.

Μην μου γράψετε για αφελείς φιλελεύθερους που πιάνονται πάντα στο δόλωμα των αντιπάλων τους γιατί θα σας πω ότι γι’ αυτό βρίσκονται στον κόσμο οι φιλελεύθεροι, για να προστατεύουν τα θύματα αλλά ακόμα και τους θύτες, όταν τα δικαιώματά τους παραβιάζονται ή απειλείται, όπως εδώ, ακόμα και η ζωή τους. Ο Φιλελεύθερος δεν έχει τις αρχές του, έτσι, για το βίτσιο του, να τις εφαρμόζει από το γραφείο του αφηρημένα. Αλλά γιατί ενδιαφέρεται για κάθε ξεχωριστό πρόσωπο, ως φορέα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ιδιαίτερα όταν αυτό το πρόσωπο είναι αντίπαλός του και απεχθάνεται τις ιδέες και τις πράξεις του.

Μη μου γράψετε για θεατρινισμούς και εκβιασμούς γιατί εδώ ο άνθρωπος αυτός προφανώς δεν υποκρίνεται. Θα πεθάνει.

Κι αν πεθάνει ο Δημήτρης Κουφοντίνας μ’ αυτόν τον τρόπο, αυτό θα αποτελεί μια μεγάλη αποτυχία όλων μας.

Καταρχάς μια αποτυχία του Κράτους μας. Όπως κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος κρατούμενος με οποιονδήποτε μη φυσικό τρόπο.

Θα αποτελεί μια μεγάλη πολιτική αποτυχία της Κυβέρνησης. Και θα αντιληφθεί καλύτερα το γιατί, όταν συμβεί. Δεν χρειάζεται να το περιγράψω, θα το ζήσουμε.

Κυρίως όμως, για μένα, θα αποτελεί μια τερατώδη αποτυχία των αρχών που πρέπει να διέπουν μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Όχι μόνο των αρχών του Κράτους Δικαίου αλλά και των βασικών αρχών του ανθρωπισμού.

Επιτέλους αυτό το κράτος άφησε ελεύθερο έναν πολύ μεγαλύτερο εγκληματία από τον Κουφοντίνα, τον Στυλιανό Παττακό και μαζί με αυτόν ένα σωρό άλλους εγκληματίες της περιόδου 1967-1974. Και καλά έκανε. Ας επαναλάβουμε τα λόγια του Ανδρέα Λεντάκη που είμαι βέβαιος ότι θα έλεγε τα ίδια και τώρα: η Δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει ούτε είναι εκδικητική.

Και κάτι ακόμα. Υπάρχει ένας τρόπος για να σωθεί που δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Δεν θα πρέπει να του δοθεί τροφή με το ζόρι, αν ο ίδιος δεν θέλει να τη λάβει. Αυτή είναι η δική του ζωή και πρέπει να έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αυτός πότε και πώς αυτή θα λήξει. Το δικαίωμα που αυτός στέρησε από τα θύματά του, εμείς πρέπει να το προστατεύσουμε με κάθε τρόπο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *