ceb5cf83ceb5ceafcf82 cf80ceb1ceafceb6ceb5cf84ceb5

Ο τίτλος είναι ασαφής, μεταξύ άλλων επειδή το ρήμα «παίζω» είναι πολυσήμαντο. Μπορεί κανείς να παίζει ποδόσφαιρο ή θέατρο, να παίζει σκάκι ή βιολοντσέλο, να παίζει κρυφτό ή πόκερ, για να μην πούμε για όσους παίζουν με τη φωτιά, παίζουν διπλό παιχνίδι, παίζουν με τον πόνο μας ή το παίζουν ειδήμονες.

Όμως το θέμα του σημερινού άρθρου δεν είναι οι πολλές σημασίες του ρήματος (κάτι έχουμε γράψει, αλλά πρέπει να ξαναγράψουμε). Η ερώτηση που σας κάνω είναι ειδικότερη: παίζετε παιχνίδια στον υπολογιστή ή σε κινητή συσκευή, στην ταμπλέτα ή στο σμαρτόφωνο;

1920px boy gamerΒέβαια, ηλεκτρονικά παιχνίδια υπήρχαν ήδη πριν από την εποχή των προσωπικών υπολογιστών, όταν στη δεκαετία του 1980 τα παίζαμε στις αίθουσες που τις έλεγαν ουφάδικα, σε ειδικά μηχανήματα που λειτουργούσαν με κερματοδέκτη, δεκαρικομηχανές που τα λέγαμε, και που κάποια από αυτά προσομοίωναν τα παλιότερα μηχανικά φλιπεράκια των δεκαετιών 1950-60.

Στους προσωπικούς υπολογιστές της προϊντερνετικής περιόδου υπήρχαν παιχνίδια, ας πούμε η πασιέντζα ή ο ναρκαλιευτής, και συνεχίστηκαν βέβαια και όταν γενικεύτηκε το διαδίκτυο στη σημερινή μορφή του, αλλά το διαδίκτυο είναι αυτό που ανέδειξε τα παιχνίδια, τα games, σε ένα από τα μείζονα καινούργια φαινόμενα στις δυτικές κοινωνίες στον αιώνα μας.

Ο νεαρός στην εικόνα βέβαια παίζει κάποιο παιχνίδι κονσόλας. Τέτοιο ομολογώ πως δεν έχω παίξει ποτέ μου -ήμουν πολύ μεγάλος όταν εμφανίστηκαν και όταν έγινα πατέρας οι κόρες μου δεν μας ζήτησαν ποτέ τέτοιες συσκευές. Έπαιζαν βέβαια, αλλά μόνο στον υπολογιστή.

Από τις κόρες μου πάντως κόλλησα δυο παιχνίδια, που συνέχισα να τα παίζω και όταν εκείνες τα άφησαν. Το ένα ήταν το Pokemon go, το καλοκαίρι του 2016 που είχε πιάσει υστερία τον μισό πλανήτη να κυνηγάνε τον Πίκατσου στην πλατεία της γειτονιάς ή στον κήπο του γείτονα. Το Pokemon Go μού άρεσε πολύ, επειδή μου αρέσουν οι χάρτες και η πεζοπορία, και το παιχνίδι αυτό εμφάνιζε τα τερατάκια πάνω στο υπαρκτό τοπίο και σε καλούσε να τα πιάσεις, να τα εξελίξεις, και να τα τοποθετείς σε «γυμναστήρια», που και αυτά ήταν τοπόσημα όπως εκκλησίες, αγάλματα, σχολεία κτλ.

Η εταιρεία που έβγαλε το παιχνίδι βασίστηκε πάνω σε μια λεπτομερή χαρτογράφηση που είχε γίνει από τους παίκτες ενός προηγούμενου παιχνιδιού, που το αγόρασε. Μπορούσες να παίζεις δωρεάν, αλλά το παιχνίδι είχε πολλούς τρόπους για να σε δελεάζει να βάζεις το χέρι στην τσέπη, π.χ. για να αγοράσεις επιπλέον μπάλες και γενικά για να επιταχύνεις την πρόοδό σου.

Είναι πολλά τα παιχνίδια που ακολουθούν αυτό το οικονομικό μοντέλο, δωρεάν καταρχήν, αλλά με χρέωση για διάφορα έξτρα, που φαίνεται αρκετά αποτελεσματικό αρκεί να συγκροτήσουν μια πολυπληθή βάση παικτών. Διάβασα κάπου ότι οι νεαροί, που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των παικτών, αποκαλούν whales (φάλαινες) τους παίκτες μεγαλύτερης ηλικίας που έχουν την οικονομική άνεση να ξοδεύουν 50-100 ευρώ το μήνα για να αγοράζουν καλύτερα όπλα ας πούμε, κι έτσι να επιταχύνουν την πρόοδό τους στα παιχνίδια αυτού του είδους, αφού ο δωρεάν παίκτης για να αποκτήσει τα ίδια θα πρέπει να αφιερώσει πολλές ώρες ή μέρες παιχνιδιού.

Το άλλο παιχνίδι που μου κόλλησαν οι κόρες μου, που το έχω παρουσιάσει αναλυτικά σε άρθρο του ιστολογίου, είναι το WordBlitz, ένα είδος σκραμπλ για δύο παίχτες, που το παίζεις εναντίον κάποιου γνωστού σου μέσα από το Μέσεντζερ του Φέισμπουκ. Το WordBlitz το συνεχίζω ακόμα, ενώ το Πόκεμον το παράτησα ύστερα από κανένα χρόνο (αλλά το παιχνίδι, βέβαια, ακόμα συνεχίζεται).

Αν το πάμε έτσι, παλιότερα έπαιζα αρκετές ώρες την εβδομάδα μπριτζ διαδικτυακά, ενω πρόσφατα, ύστερα από το άρθρο που έγραψα για το μπριτζ, νοστάλγησα τα παλιά και έπαιξα ξανά (όπου διαπίστωσα πως δεν τα έχω ξεχάσει όλα). Υπάρχουν σέρβερ για να παίζεις μπριτζ, είτε με ανθρώπους για αντιπάλους είτε με ρομπότ, όπως και για να παίζεις σκάκι, τάβλι, ακόμα και πρέφα. Αλλά τα παιχνίδια αυτά δεν είναι ακριβώς αυτό που με ενδιαφέρει στο σημερινό άρθρο, αφού στην ουσία δεν αποτελούν παρά τις ηλεκτρονικές και από απόσταση υλοποιούμενες εκδόσεις των αντίστοιχων παιχνιδιών του υλικού κόσμου.

Στους παλιούς προσωπικούς υπολογιστές της προϊντερνετικής εποχής έπαιζα κάποια adventure games/ role playing games, κυρίως τα αστεία παιχνίδια της σειράς του Λάρι (Leisure suit Larry) και τα άλλα της ιδιας εταιρείας (Space Quest, Police Quest και δεν θυμάμαι τι άλλο). Στον αιώνα μας αφιέρωσα αρκετές ώρες και μέρες στο Football manager, ένα παιχνίδι στο οποίο φτιάχνεις μια ομάδα (αλλά δεν κατευθύνεις τους παίκτες όταν παίζουν στο γήπεδο) το οποίο επίσης βασίζεται στους χρήστες του, διότι προσομοιώνει πραγματικούς παίκτες του πραγματικού κόσμου κι έτσι χρειάζεται χιλιάδες εθελοντές που θα αξιολογήσουν όλους τους παίκτες όλων των ομάδων με βάση καμιά εικοσαριά παραμέτρους. Κάθε χρόνο βγαίνει νέα έκδοση επικαιροποιημένη με όλες τις μεταγραφές κτλ. που επικαιροποιείται επίσης μέσα στη χρονιά.

Τώρα δεν παίζω κανένα παιχνίδι εκτός από το WordBlitz, αν και κατά καιρούς με πιάνει η νοσταλγία και επιστρέφω στο Civilization (την έκδοση 5), ένα παιχνίδι που παίρνεις έναν πολιτισμό από τη λίθινη εποχή στο 4000 π.Χ. και τον φτάνεις, αν δεν σε εξαφανίσουν οι αντίπαλοί σου, στο 2050. Μπορείς να διαλέξεις από καμιά σαρανταριά πολιτισμούς/ηγέτες, που ο καθένας έχει τα δικά του πλεονεκτήματα, από αρχαίους Έλληνες, Αιγύπτιους, ή Ρωμαίους έως Γερμανούς, Αμερικανούς ή Ρώσους ή Ζουλού, Πολυνήσιους ή Σοσόνε. Μπορείς να παίξεις και διαδικτυακά εναντίον άλλων χρηστών, αλλά εγώ δεν το έχω δοκιμάσει, παίζω μόνο με εικονικούς αντιπάλους.

Μπορείς να παίξεις πάνω σε τυχαίους χάρτες, που τους φτιάχνει εκείνη τη στιγμή το παιχνίδι, αλλά μπορείς να χρησιμοποιήσεις και πραγματικούς χάρτες, π.χ. της Μεσογείου, της Ευρώπης, της Νότιας Αμερικής κτλ. Το παιχνίδι το βρίσκω συναρπαστικό και επειδή κάθε φορά έχεις διαφορετικούς αντιπάλους και/ή χάρτη, δεν είναι εύκολο να το βαρεθείς -ενώ υπάρχουν και κάποιες ειδικές αποστολές.

Έχει πάντα πολύ γούστο να σχεδιάζεις τις κινήσεις σου, να στέλνεις τους εργάτες να ανοίξουν δρόμο ανάμεσα στην πρωτεύουσα και στο επίνειό σου, να φτιάχνεις έναν οικιστή για να ιδρύσεις μια καινούργια πόλη εκεί που έχει κοιτάσματα σιδήρου και άλογα, να μαθαίνεις την τεχνολογία της κατεργασίας σιδήρου που θα σου δώσει τη δυνατότητα να φτιάξεις πιο δυνατούς πολεμιστές, να στέλνεις έναν τοξότη να καθαρίσει έναν καταυλισμό βαρβάρων για να κερδίσεις την εύνοια μιας πόλης-κράτους, αλλά να έχεις και τον νου σου διότι σαν πολλές δυνάμεις να συγκεντρώνει ο Βίσμαρκ κοντά στα σύνορα.

Το κακό είναι ότι το παιχνίδι διαρκεί πολλές πολλές ώρες, είναι μεγάλο χασομέρι δηλαδή, κι έτσι τον τελευταίο καιρό, από τότε που εξαιτίας σας άρχισα να βλέπω ταινίες στο πισί, δεν προλαβαίνω, οπότε αντιστέκομαι στον πειρασμό να αρχίσω ένα καινούργιο παιχνίδι. Αλλά κάποτε θα ενδώσω.

Εσείς, αλήθεια, παίζετε;

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *