ceb3ceb9ceb1 cf84cebf ceb4ceb5ceafcf80cebdcebf cf84cebfcf85 cf83cf8ecebcceb1cf84cebfcf82 cf84cebfcf85 ceb1cebdceb4cf81ceadceb1

Ανδρέας Τιμοθέου, To δείπνο του σώματος, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα 2021.

Με δυσκόλεψαν οι στίχοι της νέας συλλογής του Ανδρέα Τιμοθέου. Περισσότερο, ίσως, η αναζήτηση κάποιου πυρήνα.

Στην αρχή πίστεψα ότι θα μπορούσε να είναι το δίστιχο: «ό,τι μου έμεινε / είναι οι αμαρτίες μου» (σελ. 21). Μετά εντόπισα το: «όταν μάζευα αντικείμενα / δεν γνώριζα πως μάζευα εμένα».

Ωστόσο, αισθάνομαι ότι το «κλειδί» της συλλογής βρίσκεται στη σελ. 27: «ζητώ τον λόγο / που υπήρξα».

Διάβασα στίχους με τη μορφή αφορισμών, να πλησιάζουν κάτι ένθεο ή και προφητικό. Είδα ξανά τους νεκρούς προγόνους, την Κάλλας και μια κάπως δυσδιάκριτη Αθήνα.

Διέκρινα όμως και την ανάγκη κορύφωσης σε ορισμένα σχεδιάσματα (ίσως όχι πάντα επιτυχής). Φταίει μάλλον που ο ποιητικός στοχασμός συμπλέκεται συχνά με ερωτικά τεχνάσματα. Αν αποταυτιζόμασταν, σκέφτομαι, από το ερωτικό τέχνασμα, πλησιάζαμε περισσότερο τον έρωτα. Αλλιώς, ξεμυτίζει εν αγνοία μας κάτι σαν φλυαρία.

Σχήματα λόγου και παρομοιώσεις, τρικ ομόηχων λέξεων και η γοητεία της ντοπιολαλιάς. Νιώθω, ωστόσο, ότι το σχήμα αντίθεσης συνθέτει «εύκολη ποίηση».

Τί μπορεί, αλήθεια, να σημαίνει: «μόνο ο θάνατος / δεν χρεώνεται καθόλου» (σελ. 31); ή το «ανήκουμε στις σκέψεις μας» (σελ. 38); και εν τέλει, πόσο λευκό είναι το χρώμα του θανάτου; Στάθηκα και στους στίχους: «Στέκομαι σε εικόνες» (σελ. 36), «με τρομάζουν οι σιωπές» (σελ. 38) και το λακωνικό «επιτέλους συναντηθήκαμε» (σελ. 40).

Θα μπορούσε ο τίτλος της συλλογής να είναι και ο στίχος: «λειψή αγκαλιά» της σελ. 33

Πράγματι, υπάρχει ποίηση στα ποιήματα του Αντρέα Τιμοθέου. Φερ’ ειπείν: «πώς να κρύψω την ντροπή μου / που ήμουν πάντα / τόσο απροετοίμαστος» (σελ. 30) και: «Σαν περπατώ συμβαίνουν θαύματα / μικρές εκπλήξεις / που αντιστέκονται στην ερημιά του κόσμου» (σελ. 32)

Το Δείπνο του σώματος περιέχει ποίηση που αξίζει προσοχής. Σαν μια μετοχή στο κοινό δείπνο της ζωής και του θανάτου. Άλλωστε, παραμένουν οι δύο βέβαιοι πυλώνες της δημιουργίας.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του τρίτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

book

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *