ceb3ceb9ceb1 cf84ceb9cf82 cebacf85cf88ceadcebbceb5cf82 cf84cebfcf85 ceb3 ceb1cebbceb9cf83ceaccebdcebfceb3cebbcebfcf85

Μία πολύ προσωπική ματιά σε μία πολύ προσωπική ποιητική συλλογή

Είχα από καιρό στα χέρια μου τις Κυψέλες (Κίχλη, Αθήνα 2021) με την επιθυμία να τις διαβάσω, περιμένοντας όμως εκείνο το είδος διάθεσης που σε αφήνει ανοιχτό ως αναγνώστη και επιτρέπει στην ποίηση να εισχωρήσει ανεμπόδιστα μέσα σου.

Στη σωστή λοιπόν ώρα, πλησίασα το έργο μέσα από πολλαπλές αναγνώσεις, από τις οποίες αναδύονταν κάθε φορά εικόνες, αισθήσεις και σκέψεις, που πιο πολύ είχαν να κάνουν με μια διαισθητική, παρά με εγκεφαλική ή λογοτεχνική πρόσληψη.

Καταρχήν βρήκα εξαιρετικό τον σχεδιασμό του βιβλίου! Το πορτοκαλί στα γράμματα του εξώφυλλου και στο εσώφυλλο, δίνει στο βιβλίο μεγάλη εικαστικότητα, δημιουργώντας από την αρχή την αίσθηση του (πορτοκαλί) μελιού μέσα σε κερήθρες (στις οποίες παραπέμπουν οι γεωμετρικές φόρμες που κοσμούν το εξώφυλλο).

Η ανάγνωση ξεκινάει με μία ευχάριστη έκπληξη καθώς ανακαλύπτεις το πρώτο ποίημα να είναι τυπωμένο στο εσώφυλλο, γεγονός που στοιχειοθετεί την τρισδιάστατη υπόσταση της ποιητικής συλλογής (είχα ήδη υπόψη μου ότι οι Κυψέλες ως συλλογή απλώνονται και σε χώρους έξω από το βιβλίο με τον τρόπο που το ξέρουμε), ενώ τα «μικρά χερουβείμ» ως αναφορά στις μέλισσες γίνονται βέλη γλυκύτητας που σου καταφέρνουν τις πρώτες «λαβωματιές» ως αναγνώστη!

Η συλλογή είναι γεμάτη εικόνες και συναισθήματα. Πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι έβλεπα ταινία˙ ποιητικό κινηματογράφο τύπου Ταρκόφσκι, στην οποία ο αφηγητής είναι ο Μικρός Πρίγκιπας που έχει πια ενηλικιωθεί. Τον ένιωθα να κάνει μια ανακεφαλαίωση της ζωής του, ήδη από την (σημαίνουσα) παιδική ηλικία με μια εξομολόγηση που κινείται σε πολύ προσωπικό τόνο. Να βάζει στο κάδρο με τον πιο ειλικρινή και όμορφο τρόπο τη σχέση του με την αδερφή και τους γονείς, τους άλλους ποιητές, τη ζωή στην πόλη (άλλοτε δυστοπική, άλλοτε ελπιδοφόρα) και μια ερωτική σχέση ζωντανή, που ταλαντεύεται στο φάσμα ανάμεσα στη λατρευτική ταύτιση (αφοσίωση) και την συγκρουσιακή αντίθεση (πόλεμο). Υπάρχει μια απογύμνωσή του, όχι μόνο από τα ρούχα, αλλά και από το ίδιο το δέρμα με μια τολμηρή διάθεση (όχι χωρίς φόβο) να αποκαλυφθούν τα εσώτερα και να γίνει η σύνδεση με τα πιο βαθιά κομμάτια. Όμως, όσο πιο προσωπική είναι η προσέγγισή του, τόσο πιο δική μας γίνεται. Καταλαβαίνουμε ότι η αλήθεια του ποιητή είναι αλήθεια οικουμενική κι ας διαφέρουμε στις λεπτομέρειες.

Αισθάνθηκα έντονη την παρουσία της γεωμετρίας και της αρχιτεκτονικής, τόσο στη συνολική δομή του έργου όσο και σε λεκτικά σχήματα (π.χ. η συμμετρία στα ποιήματα «Ο κόσμος μου- Ι» και «Ο κόσμος μου- ΙΙ) και λέξεις κοινές (όπως η λέξη «εισέρχεται») σε διάφορα ποιήματα, που λειτουργούν σαν γραμμές εσωτερικής σύνδεσης ανάμεσά τους.

Στη δεύτερη (από τις πέντε) ανάγνωση, μου εμφανίστηκε η αίσθηση ότι σε αυτό το σύνολο ποιημάτων υπάρχει κάτι το μεταβατικό. Σαν να ωρίμασε μια ανάγκη να κλείσουν υποθέσεις και να ανοίξει ένας νέος κύκλος ζωής ή και ποίησης, κάτι που βέβαια ίσως να μην αφορά τον ποιητή αλλά να είναι αποκλειστικά δικό μου κομμάτι. Ξέρουμε εξάλλου ότι την ποίηση την προσλαμβάνουμε μέσα και από τα δικά μας φίλτρα. Διαβάζουμε ποίηση και απλώνουμε και τον εαυτό μας μέσα της.

Μου σχηματίστηκε επίσης η ιδέα ότι αυτή η συλλογή αποτελεί καρπό της σχέσης που έχει ο ποιητής με την ποιήτρια σύντροφό του Γεωργία Τρούλη, στην οποία εξάλλου και την αφιερώνει. Ένα δεύτερο «παιδί» που της χαρίζει μετά από τη φλογερή ποιητική συλλογή Jesus Christiana, που επίσης έμοιαζε να την αφορά!

Από αισθητικής άποψης ομολογώ ότι απόλαυσα το πολυτονικό σύστημα στη γραφή, όπως πάντα το απολαμβάνω σε λογοτεχνικά και ποιητικά κείμενα.

Σίγουρα το έργο είναι πολύ πλούσιο για να εξαντληθεί σε λίγες γραμμές η παρουσίασή του. Πάντως, πραγματικά, νιώθει κανείς διαβάζοντάς το να τρυγάει προϊόντα και αξίες από τη ζωή των μελισσών:

μέλι (γλυκύτητα, τρυφερότητα),

γύρη (ερεθίσματα – υλικό για μετάπλαση),

κερί (εύπλαστο μεταβαλλόμενο κόσμο),

πρόπολη (ιδέες προστατευτικές από την απελπισία),

βασιλικός πολτός (έρωτα)

κεντρί (καταστάσεις πόνου),

πέταγμα (ταξίδια)

κοινωνική οργάνωση (η ζωή στις πόλεις και στις οικογένειες),

συλλογική συνείδηση (κοινωνική ευαισθησία, ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο),

δημιουργία (εκφραστικό πλάσιμο κόσμων, βιβλίο ως υλικότητα),

αρχιτεκτονική (γεωμετρική δομή του έργου και του λόγου),

μαγεία (ποίηση)!

Poetica
Poetica

Τέλος, ανακάλυψα και μια πιο προσωπική μου σύνδεση με το βιβλίο, καθώς βρήκα να έχει μεγάλη συγγένεια με τον πίνακά μου που έχει τον τίτλο «Poetica» (Ποιητική), μέσα στον οποίο οι εμπνεύσεις εικονίζονται ως έντομα και η ποίηση ως δημιουργία μέλισσας! Οι αναλογίες με τα έργα άλλων καλλιτεχνών, σε επίπεδο ιδεών είναι κάτι που πάντα με εκπλήσσει ευχάριστα!

Ιούλιος 2021

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Αγγελική Κουρμουλάκη. Δείτε τα περιεχόμενα του τρίτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

1601036

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *