ceb1cf80cebfceb8ceb7cf83ceb1cf85cf81ceb9cf83cebcceadcebdceb1 cebcceb1cf81ceafceb1 ceb4ceb1cebbceb1cebcceaecf84cf81cebfcf85 ceb1cf89

 

Αποθησαυρισμένα

Μαρία Δαλαμήτρου

 ΑΩ εκδόσεις

η πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Fractal 

στη στήλη ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΜΕ 5ΟΟ ΛΕΞΕΙΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΜΕ 500 ΛΕΞΕΙΣ: Μια ποιητική αναμέτρηση με τον θάνατο • Fractal (fractalart.gr)


AVvXsEhh1D7uw2T3S6 Y5J4wswuRXjAOGteXEWOWQ1BeaPop1BPM4lQBK xTg UiWK5N5ixVTq6nAzYzCgeX6U2Xv8fxGya63eSzNMKUMbPSTF1SXHii JRtT5d 1P 9J7KxcSMD tgBw5cspIAF17DurC5IViaYyWWM DUBr7SfHpPK hKyaiULt4y RYgY=w286 h400


 

Μια ποιητική αναμέτρηση με τον θάνατο

 

Ένα κεφάλι, ναι, / και δίπλα ένα σώμα, / και όμως τ’ ανακαλυφθέντα / δεν μοιάζουν να ενώνονται / σε ένα εύσχημο όλον / και είναι η ασυνταξία τους / η μόνη τόσο συνεπής / ζωής εκδήλωση στον βράχο / επί του οποίου στέκεσαι / και ακέραιος εσύ αναρωτιέσαι /  τι να τα κάνεις τα ευρήματα […] («Βαλαντώνω»). Αφορμή μπορεί να είναι η Κέρος και τα θραύσματα ειδωλίων που βρέθηκαν, απομεινάρια ταφικής τελετουργίας· κάθε φορά, άλλωστε, η ποίηση αναζητά την αφορμή της, ένα εύσχημο άλλοθι για να κατορθώσει να πει όσα αλλιώς κρυμμένα θα μείνουν. Κι όταν λειτουργεί αυτό το πρόσχημα, τότε το ποίημα ανοίγει το σώμα του (λέξεις, κώδικες) στην όποια πρόσφορη ανάγνωση – μοναδικό αυτό και η αφορμή του, ωστόσο πολλαπλές οι ερμηνείες του. Η Μαρία Δαλαμήτρου δεν τις φοβάται τις λέξεις, τις δένει στο ποιητικό άρμα και με αυτές δομεί το όλον· γιατί αυτή η πρόσφατη συλλογή της είναι περισσότερο μια ενιαία ποιητική σύνθεση με 48 (διπλά τα 24 γράμματα της αλφαβήτου) κομμάτια/ποιήματα, μια σοφή αντίστιξη στα fragmenta που έρχονται από τα αρχαία χρόνια, καλύτερα μια ποιητική απόπειρα να αποτυπωθεί ο πανάρχαιος πόνος και η αδυναμία της θνητότητας απέναντι στο μυστήριο της ύπαρξης, στην άφευκτη ζεύξη ζωής και μη-ζωής. Και η γλώσσα εδώ τιθασεύεται, όσο γίνεται, όμως διατηρεί τη δική της αυτονομία περιγελώντας την ανθρώπινη οίηση της αυθεντίας και δημιουργώντας το προσωπικό της τοπίο, ατίθασο, εφευρετικό, θρασύ και τολμηρό. Παίρνοντας τη σάρκα από την άλλη γλώσσα – κώδικας και όργανο ένα και το αυτό πλέον:  […] εγκάθετα, ατελείωτα, απέραντα, απείθαρχα, φλεγόμενη, ηδυπαθώς // που εισέρχεται η γλώσσα σου απόψε. («Γλώσσα»).


AVvXsEjQW6IGwHFjzkY6MhDcZ6VW6iB8LcGdSrOXJjH1IUenH9zVuSsgpOVy0 XuVyC9fmGlx96sIN2i9wNRQCRxRkXAHcjCAhjiG5KyzAHvIKmHgHzG38 W5k35hk0R 9E8x5 Di5NWa5e rxCccc3XOMZU9uMooftCwZQv e1uOfSWG6xW2BGDHW4ocr7=w150 h200


Καθόλου τυχαία, φυσικά, η εισχώρηση του έρωτα εν μέσω τοπίου θανατερού· δύο όψεις κι αυτές που τείνουν να ενωθούν κάθε που νομίζεις πως όλα τα ορίζεις, ενώ αθέατες συνδέσεις λειτουργούν υποδόρια συστρέφοντας το φως ώσπου να βρει σκοτάδι, καταργώντας το ιδιόκτητο και απόλυτο του έρωτα: Έρωτας είναι  να ξεχνάς τα δήθεν κεκτημένα / να τα χαζεύεις σαν ποτέ να μην τα ’χεις περάσει. («Κερκόπορτα»). Κι αν όλα δένουν μεταξύ τους και συστεγάζονται κάτω από την ίδια ποιητική ιδέα (αυτή ποτέ δεν σταματά να πηγαινοέρχεται – το έχει πει και ο καβαφικός «Δαρείος»), μια εικόνα ξεπηδά αίφνης για να δώσει το αναγνωστικό νήμα, τονμίτο (πανάρχαιος κι αυτός) και να διαβαστούν όλα  τα ποιήματα μεμιάς: Γιατί χορεύει ακίνητος στην άκρη μας μπάλας; […] Τα μεθυσμένα ποιήματα φωνάζουν τα ξεμέθυστα, κι όλα μαζί / στην κάβα σου, η φετινή σοδειά, η ποίηση, τρελός που ήπιε, / ορκίζεται / πως δε / θα ξαναπιεί. («Τρελός»). Η Δαλαμήτρου αποθησαυρίζει όσα αξίζει να ειπωθούν ανασκάπτοντας τα απομεινάρια της ζωής και του θανάτου αντάμα, ακροβατεί πάνω σε μία μπάλα που περιστρέφεται (δεν πέφτει, διασώζεται) με τη θρασύτητα (ευτυχώς) του ποιητικού λόγου που υπερβαίνει τα λογικά σχήματα, εισχωρεί ευθαρσώς σε όλα τα αθέατα και «προτείνει» να τα δούμε αλλιώς:


Εάν ζωγραφίσεις ή γράψεις κάτι ακατάληπτο. Εάν ρουφήξεις τις ντομάτες γυμνή. Εάν τρέξεις γρηγορότερα. Εάν φυτέψεις στο κεφάλι σου ξινόμαυρο. Εάν συμπεριλάβεις μία απίθανη κατάσταση μέσα στο πρωινό σου. Εάν συνάψεις σχέση με μπαλκόνι. Εάν αρχίσεις το τραγούδι δυνατά. Εάν πέσει πάνω σου αυτός. Εάν εκτείνεις τα χέρια περισσότερο από το μέγιστό τους μήκος. Εάν πετάξεις πάνω σε σαφράν. Εάν φορέσεις στο κεφάλι ένα καπέλο δύο μέτρα. Η συναίνεσή σου σε συνθήκες που σε δοκιμάζουν, έστω, για παράδειγμα, να σκύψεις και να γράψεις με τη γλώσσα στο χαρτί, καθιστά δυνατή την ύπαρξη μίας περιοχής που θα σε ξετινάξει. Θα σε στείλει. Κι αυτό θα σου αρέσει. («Ωκεανία»).Ατίθασο ποιητικό τοπίο, λόγος δυνατός να μετουσιωθεί σε πολλαπλές ερμηνείες (το «μακάρι» της ποίησης). Ο καταληκτικός ποιητικός λόγος σαφής: […] δες εντυπώσεις σ’ ένα βότσαλο / εγχάρακτες, τραύμα με χρώμα στρογγυλό, / πες πού το βρήκες. // Ξέρεις μπορεί / μια μέρα ένα βότσαλο να σε χτυπήσει στο κεφάλι απροσδόκητα // κι η ποίηση να σε καλωσορίσει. («Ωστόσο»). Κι αν γίνει αυτό (όπως συμβαίνει εδώ), τότε ο ποιητικός κόσμος ανοίγει την πόρτα του, το θαύμα συντελείται.  Ποιος είπε ότι η ποίηση δεν είναι απλή;

Με σχέδια του ζωγράφου Βαγγέλη Τζερμιά, με τη φροντίδα των ΑΩ εκδόσεων, μία από τις καλύτερες ποιητικές καταθέσεις.

 

 Διώνη Δημητριάδου

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *